ราตรีมืดมิด โคมไฟบนทางเดินในวังไหวเอนตามแรงลม เงาคนทอดยาวบ้างสั้นบ้างไม่แน่นอน
เฉินเส้าอันถือกล่องอาหารเดินนำหน้า เสี่ยวตุ้นจื่อตามอยู่ด้านหลัง ทั้งสองสาวเท้าอย่างเร่งร้อน เสียงรองเท้ากระทบถนนปูแผ่นหินสีเขียวแผ่วเบาเป็นจังหวะ
ยิ่งเดินเข้าใกล้ห้องทรงพระอักษร บรรยากาศก็ยิ่งผิดปกติ
ยามปกติ ทหารรักษาพระองค์ที่ลาดตระเวนยามค่ำคืนจะจัดเวรเป็นคู่ ทุกหนึ่งก้านธูปจะมีหน่วยหนึ่งเดินผ่านไปตามรอบ
ทว่าคืนนี้ จำนวนหน่วยลาดตระเวนบนทางเดินในวังเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มากกว่าเดิมเกินเท่าตัว แทบทุกย่างก้าวก็พบกองทหารสวมเกราะครบครัน
แสงคบเพลิงส่องทางเดินยาวสว่างราวกลางวัน ใบหน้าของเหล่าทหารไร้อารมณ์ สายตาคมกริบกวาดมองทุกคนที่ผ่านไปมา
เฉินเส้าอันสังเกตเห็นว่า รูปแบบเกราะของทหารเหล่านี้แตกต่างจากทหารรักษาพระองค์
ไม่ใช่ทหารรักษาพระองค์ แต่เป็นทหารชายแดนที่โหวเตี้ยนหนานนำมาด้วย
หัวใจของเขาหนักอึ้งลง
ใกล้ถึงประตูวงพระจันทร์ซึ่งเป็นทางไปยังห้องทรงพระอักษร ก็มีร่างหนึ่งขวางทางไว้
“หยุด! เป็นผู้ใด?”
เสียงนั้นทุ้มต่ำและทรงพลัง แฝงอำนาจน่าเกรงขามที่ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง
เฉินเส้าอันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นว่าเป็นหงเป่า
เขาสวมเกราะครบชุด มีดาบเหน็บเอว ยืนอยู่ใต้ประตูวงพระจันทร์ ด้านหลังมีทหารรักษาพระองค์ถือทวนยาวยืนเรียงสองแถว
เมื่อเห็นว่าเป็นเฉินเส้าอัน สีหน้าระแวดระวังของเขาก็คลายลงเล็กน้อย
“แม่ทัพหง” เฉินเส้าอันหยุดฝีเท้า ยกกล่องอาหารในมือขึ้นเล็กน้อย “ข้าน้อยรับพระบัญชาปากเปล่าจากฮองเฮา ให้นำของว่างยามดึกมาถวาย”
หงเป่ากวาดตามองกล่องอาหาร แล้วเหลือบมองเสี่ยวตุ้นจื่อที่อยู่ด้านหลังเฉินเส้าอัน แต่ยังไม่อนุญาตให้ผ่าน