รถแทงก์ 500 แล่นพ้นประตูเมืองหลินอัน ในที่สุดเฉินเส้าอันก็ผ่อนลมหายใจยาวออกมา
เขาไม่พูดอะไร แต่นิ้วมือที่จับพวงมาลัยคลายแรงลงเล็กน้อย
ผ่านกระจกมองหลัง เขาเห็นประตูเมืองสูงใหญ่ค่อย ๆ ห่างออกไปท่ามกลางรัตติกาล คบไฟบนหอประตูเมืองค่อย ๆ กลายเป็นจุดแสงพร่าเลือน พวกเขาออกมาได้แล้ว
ทว่าเขาไม่ได้จอดรถ และไม่ได้ลดความเร็วลง
ใครจะรู้ว่าโหวเตี้ยนหนานจะส่งทหารไล่ตามมาหรือไม่?
ขับต่อไปอีกหน่อย ให้ห่างจากหลินอันก่อนค่อยว่ากัน
รถแทงก์ 500 แล่นตะบึงไปทางเหนือบนถนนหลวง แสงไฟหน้ารถฉีกความมืดมิด ต้นไม้สองข้างทางพุ่งถอยหลังอย่างรวดเร็ว
ลมกลางคืนพัดกรูเข้ามาทางหน้าต่างที่เปิดแง้มไว้ พากลิ่นอายของท้องทุ่งมาด้วย
ผู้ที่ทำลายความเงียบเป็นคนแรกคือเล่อหนิง
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เด็กหญิงตัวน้อยตื่นเต็มตาแล้ว นางขยี้ตาพลางโผล่ศีรษะออกมาจากอ้อมแขนของหลิ่วหยา มองไปรอบ ๆ อย่างงัวเงีย ก่อนถามด้วยเสียงอ้อแอ้ว่า
“พวกเราจะไปไหนหรือ?”
องค์รัชทายาทถูกคำถามของนางทำให้หัวเราะ หันกลับไปเอื้อมมือลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนาง “พวกเราจะไปยังที่ปลอดภัย”
“อ้อ” เล่อหนิงพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง ก่อนหาวหวอด “ถึงแล้วปลุกข้าด้วย...”
กล่าวจบ ศีรษะน้อยก็เอียงซบอ้อมแขนของหลิ่วหยา แล้วหลับไปอีกครั้ง
ภายในรถเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนทุกคนจะพากันหัวเราะขึ้นมา
เพิ่งผ่านพ้นความตายมาได้ ในยามคับขันถึงชีวิต เด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้กลับยังหลับลงได้
“สมกับเป็นเด็กจริง ๆ” ฮองเฮาส่ายพระพักตร์พลางแย้มยิ้ม น้ำเสียงแฝงความเวทนาอยู่หลายส่วน “เมื่อครู่สถานการณ์อันตรายถึงเพียงนั้น นางยังหลับได้สนิทเพียงนี้”
หลิ่วหยาก้มมองใบหน้ายามหลับขององค์หญิงน้อย แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“นางหลับได้ก็ดีแล้ว หากหลับยาวจนถึงรุ่งเช้าวันพรุ่ง เมื่อตื่นขึ้นทุกอย่างคลี่คลายลงหมดแล้ว นั่นจึงจะเป็นวาสนาของนาง”