ฉากทำนองนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลายครั้งในเวลาต่อมา
ชายขี้เมาคนหนึ่งกำลังปลดทุกข์อยู่ข้างถนน เพิ่งแก้สายคาดเอวออก ก็เห็นแสงสีขาววาบผ่านไป จากนั้นสัตว์ประหลาดสีดำสนิทตัวหนึ่งก็พุ่งผ่านไปพร้อมเสียงคำราม ทำเอาเขาตกใจจนหงายก้นลงไปนั่งในร่องน้ำ ฤทธิ์สุราหายไปกว่าครึ่ง เขาคลานหนีกลับบ้านอย่างทุลักทุเล นับแต่นั้นก็สาบานว่าจะไม่ออกมาดื่มสุรายามดึกอีก
มือปราบกลุ่มหนึ่งกำลังลาดตระเวนไปตามถนนอย่างเกียจคร้าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคำรามทุ้มต่ำดังมาจากที่ไกล
พวกเขายังไม่ทันรู้ว่าเป็นเสียงอะไร ลำแสงเจิดจ้าก็ส่องมาที่ใบหน้าแล้ว ต่อมาสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาตัวหนึ่งก็แล่นผ่านข้างกายไปอย่างรวดเร็ว กระแสลมที่พัดตามมาเกือบทำให้หมวกของคนหนึ่งปลิวหลุด
มือปราบหลายคนตกใจจนยกมือกุมศีรษะแล้วหมอบลงกับพื้น รอจนสัตว์ประหลาดตัวนั้นห่างออกไปจึงกล้าลุกขึ้น ต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครพูดได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไรกันแน่
“เจ้า... เจ้าเห็นหรือไม่?”
“เห็น...”
“นั่นคือสิ่งใด?”
“...ไม่รู้”
“ต้องไปรายงานใต้เท้าหรือไม่?”
“จะรายงานเรื่องอะไร? บอกว่าพวกเราเห็นรถที่ไม่มีม้าลากแล่นอยู่บนถนนหรือ? ใต้เท้าคงไม่คิดว่าเจ้าเสียสติสิแปลก!”
“...เจ้าพูดถูก ทำเหมือนไม่เห็นอะไรทั้งสิ้นเถิด”
เหล่ามือปราบจัดเสื้อผ้าและหมวกให้เรียบร้อยเงียบ ๆ แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหันไปลาดตระเวนอีกทางหนึ่ง
ภายในรถ หงเป่าหัวเราะจนตัวโยน พลางตบต้นขากล่าวว่า
“ฮ่า ๆ ๆ! น้องเฉิน เจ้าไม่เห็นสีหน้าของคนเคาะยามเมื่อครู่นี้ ดวงตาแทบถลนออกมาแล้ว!”
“ข้ากล้าพนันเลยว่า พรุ่งนี้พอเขาไปเล่าให้คนอื่นฟังว่าคืนนี้เห็นสัตว์ประหลาดเหล็กวิ่งอยู่บนถนน ทุกคนต้องคิดว่าเขาเสียสติแน่”
องค์รัชทายาทเองก็อดหัวเราะไม่ได้ ทว่าหลังจากหัวเราะแล้ว สีหน้าก็กลับเคร่งขรึมขึ้นมาอีกครั้ง
“พ่อครัวหลวงเฉิน พวกเราออกจากประตูวังมาแล้วก็จริง แต่ตราบใดที่ยังอยู่ในเมืองหลินอัน ก็ยังไม่ปลอดภัย ต้องรีบออกจากเมืองให้ได้”