เฉินเส้าอันขับต่อไปอีกเกือบชั่วยาม ตัวเลขระยะทางบนหน้าปัดเพิ่มขึ้นไม่หยุด เมืองหลินอันถูกทิ้งห่างไปไกลแล้ว
พื้นที่สองข้างทางหลวงค่อย ๆ เปิดกว้างขึ้น ใต้แสงจันทร์มองเห็นผืนทุ่งราบกว้างไกล
เขาชะลอความเร็ว กวาดตามองหาสถานที่เหมาะสมริมทางทั้งสองฝั่ง
ในที่สุด เขาก็เห็นพื้นที่โล่งราบเรียบแห่งหนึ่งอยู่ข้างหน้า พื้นดินแห้งสนิท
เขาหักพวงมาลัย แทงก์ 500 แล่นออกจากทางหลวงไปจอดนิ่งบนพื้นที่โล่ง
เฉินเส้าอันดับเครื่องยนต์ เสียงคำรามของเครื่องยนต์ค่อย ๆ เงียบสงบลง โลกพลันเงียบลงกว่าเดิมมาก เหลือเพียงเสียงแมลงร้องในท้องทุ่ง และเสียงสุนัขเห่าห่าง ๆ ดังมาเป็นครั้งคราว
เขาปลดเข็มขัดนิรภัย หันกลับไปกล่าวกับทุกคนว่า
“เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาทั้งคืน ทุกคนคงล้ากันแล้ว ลงจากรถเถิด ข้าจะกางเต็นท์ให้ทุกคน พักผ่อนสักตื่นแล้วค่อยว่ากัน”
สิ้นคำ เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกก็ดังขึ้นในรถ
ประตูรถเปิดออกตามลำดับ ทุกคนทยอยลงจากรถ
ฮองเฮาก้าวลงจากรถโดยมีหลิ่วหยาประคอง ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์แล้วสูดอากาศยามค่ำคืนอันเย็นสดชื่นเข้าไปเต็มปอด ราวกับต้องการขับไล่กลิ่นอับชื้นตลอดค่ำคืนในวังออกจากร่างให้หมดสิ้น
องค์รัชทายาทอุ้มเล่อหนิงที่เริ่มงัวเงียอีกครั้งลงจากรถอย่างระมัดระวัง จูต้าฉางเหยียดยืดแขนขาครั้งใหญ่ ข้อต่อทั่วร่างลั่นกรอบแกรบ
หงเป่าลงจากรถแล้วเดินวนรอบแทงก์ 500 หนึ่งรอบ ลูบคลำตรงนั้น เคาะตรงนี้ พลางส่งเสียงอัศจรรย์ใจไม่หยุด
เฉินเส้าอันเดินไปท้ายรถ ท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้ของทุกคน เขายื่นมือออกไปทั้งสองข้างแล้วชักกลับมา เต็นท์พับได้สองหลังก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างไร้ที่มา