เฉินเส้าอันไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย เขาจ้องตาโหวเตี้ยนหนานแล้วกล่าวทีละคำว่า
“องค์รัชทายาทเป็นพระโอรสแท้ ๆ ของฝ่าบาท ทั้งสองพระองค์มีสายใยพ่อลูกลึกซึ้ง แล้วองค์รัชทายาทจะทรงทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างไร?”
โหวเตี้ยนหนานถึงกับพูดไม่ออก อ้าปากแล้วกลับหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้
ห้องทรงพระอักษรเงียบงันลงชั่วขณะ
ฮองเฮาตรัสขึ้นในจังหวะเหมาะเจาะ น้ำเสียงสงบนิ่งแต่เปี่ยมด้วยอำนาจที่มิอาจโต้แย้ง
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เรียกพระสนมฮวามาสอบถามด้วยเถิด ในเมื่อนางมาเยือนห้องทรงพระอักษรคืนนี้ ก็ควรมาอธิบายเรื่องราวให้กระจ่าง จะได้คืนความบริสุทธิ์ให้นางด้วย”
สีหน้าโหวเตี้ยนหนานเปลี่ยนไปเล็กน้อย ริมฝีปากขยับ แต่ครานี้กลับหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้แม้แต่น้อย
เขาจำต้องหันไปมองอัครมหาเสนาบดีเหยียน ผู้ซึ่งนิ่งเงียบมาตลอด หวังให้ผู้อาวุโสท่านนี้ลุกขึ้นกล่าวอะไรสักคำ
อัครมหาเสนาบดีเหยียนค่อย ๆ วางถ้วยชาลง เสียงก้นถ้วยกระทบโต๊ะดังใสกังวาน
เขาลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย สายตากวาดผ่านเฉินเส้าอัน ก่อนจะมองโหวเตี้ยนหนาน แล้วจึงหยุดลงที่ฮองเฮา น้ำเสียงหนักแน่นและเที่ยงธรรม
“ขุนนางเฒ่าเห็นด้วยกับพระดำรัสของฮองเฮาเหนียงเหนียงยิ่งนัก ในเมื่อพระสนมฮวาเหนียงเหนียงเคยมาเยือนห้องทรงพระอักษรในคืนนี้แล้ว ไม่ว่าด้วยเหตุผลใด ก็ควรเชิญนางมาอธิบายเรื่องราวให้กระจ่าง”
“หากนางไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ก็จะได้คืนความบริสุทธิ์ให้นาง หากนางรู้อะไรบ้าง ก็อาจให้เบาะแสในการสืบหาความจริงได้ การกระทำเช่นนี้ไม่มีสิ่งใดไม่เหมาะสม”
สีหน้าโหวเตี้ยนหนานหม่นคล้ำลงโดยสิ้นเชิง แต่เขารู้ว่าอัครมหาเสนาบดีเหยียนออกปากแล้ว หากยังคัดค้านต่อไป ย่อมดูราวกับมีพิรุธ
เขาขบกรามแน่น ก่อนเค้นคำพูดออกมาจากซอกฟันในที่สุด “เช่นนั้นก็เชิญพระสนมฮวาเหนียงเหนียงมาเถิด”