ภายในห้องทรงพระอักษรเงียบงันไปชั่วขณะ
โหวเตี้ยนหนานเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ เขาหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า
“ลายนิ้วมือ? นั่นก็คือการประทับรอยนิ้วมือมิใช่หรือ? ถูกต้อง การประทับรอยนิ้วมือทำให้เห็นลายนิ้วมือได้ แต่เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าลายนิ้วมือของแต่ละคนไม่เหมือนกัน?”
“ผู้คนบนโลกมีนับพันนับหมื่น ย่อมต้องมีสองคนที่ลายนิ้วมือเหมือนกันกระมัง? คำกล่าวของเจ้าออกจะเหลวไหลเกินไปแล้ว”
เฉินเส้าอันตอบอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “หากท่านโหวไม่เชื่อ ก็ลองตรวจสอบดูก็ได้ นำลายนิ้วมือของทุกคนมาสกัด แล้วเปรียบเทียบทีละคน ก็จะรู้ว่าคำพูดของข้าเป็นความจริงหรือไม่”
โหวเตี้ยนหนานแค่นเสียงเย็นชา “ผู้คนทั่วหล้ามีมากมายเพียงนี้ เปิ่นโหวจะมีเวลาว่างที่ไหนมาเล่นเกมเปรียบเทียบลายนิ้วมือกับเจ้า?”
“ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบกับผู้คนทั่วหล้าหรอก” เฉินเส้าอันยิ้มบาง “เปรียบเทียบเพียงสามคนที่อยู่ที่นี่ก็พอแล้ว”
“ผู้ที่เข้ามาในห้องทรงพระอักษรแห่งนี้ในค่ำคืนนี้ มีเพียงองค์รัชทายาท ขันทีเฉา และพระสนมฮวาสามคนเท่านั้น”
“เพียงนำลายนิ้วมือของพวกเขามาเทียบกับลายนิ้วมือที่สกัดจากกริชทีละคน ตรวจดูว่าลายนิ้วมือของผู้ใดตรงกัน ก็จะรู้ว่าใครเป็นฆาตกร”
“มีเพียงสามคนเท่านั้น ท่านโหวคงแยกแยะลายนิ้วมือของคนสามคนไม่ได้กระมัง?”
โหวเตี้ยนหนานอ้าปากค้างอยู่ครู่หนึ่ง ถึงกับหาคำโต้แย้งไม่พบ
ยามนั้น อัครมหาเสนาบดีเหยียนค่อย ๆ ลุกขึ้น เขาเดินไปยังหน้าบัลลังก์ ก้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วพินิจดูกริชที่ปักอยู่บริเวณท้ายทอยของฮ่องเต้อย่างละเอียดอยู่นาน ก่อนจะยืดตัวขึ้น ขมวดคิ้วกล่าวว่า
“พ่อครัวหลวงเฉิน ข้าพินิจดูอย่างละเอียดแล้ว บนกริชเล่มนี้ไม่เห็นมีลายนิ้วมือเลย”