เหยียนซื่อฉงยืนอยู่ข้างโหวเตี้ยนหนาน ริ้วรอยบนใบหน้าแก่ชราลึกชัดขึ้นเป็นพิเศษเมื่ออยู่ท่ามกลางแสงเพลิง
เขาไม่ได้เสียกิริยาเช่นเดียวกับโหวเตี้ยนหนาน ทว่านิ้วมือผอมแห้งที่กำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดนั้นกลับเผยความตึงเครียดออกมา
สายตาของเขาจับจ้องสัตว์เหล็กยักษ์ที่กำลังแล่นห่างออกไป และบดขยี้ผู้คนจนล้มระเนระนาดตลอดทาง ดวงตาขุ่นมัวของชายชราฉายแววหวาดระแวงอย่างลึกล้ำ
เขาโลดแล่นอยู่ในราชสำนักมาหลายสิบปี เล่ห์กลแผนการเช่นใดบ้างที่ไม่เคยพบเห็น?
ยอดคนประหลาดเช่นใดบ้างที่ไม่เคยพบเจอ?
แต่สิ่งนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่ต้องใช้ม้าลาก ไม่ต้องอาศัยแรงคนผลัก กลับแล่นไปได้ด้วยตัวเอง ทั้งยังเปล่งแสงได้ ฟันแทงไม่เข้า ชนคนราวกับบดขยี้มดปลวก
สิ่งนี้เกินขอบเขตความเข้าใจที่เขามีต่อโลกใบนี้ไปโดยสิ้นเชิง
“เฉินเส้าอันผู้นี้...” เขาเอ่ยช้า ๆ ด้วยเสียงต่ำแหบ “แท้จริงแล้วมีที่มาอย่างไรกัน?”
ไม่มีผู้ใดตอบคำถามนี้ได้
พระสนมฮวายืนอยู่ด้านหลังโหวเตี้ยนหนาน ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริกจนเอ่ยอะไรไม่ออก
เพื่อให้โอรสของตนได้ขึ้นครองราชย์ นางถูกโหวเตี้ยนหนานเกลี้ยกล่อมจนเข้าร่วมแผนชิงบัลลังก์ด้วยตนเอง
ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนอย่างราบรื่น จนกระทั่งพ่อครัวที่น่าชังผู้นั้นปรากฏตัวขึ้น
เริ่มจากแท่งประหลาดนั่น ต่อมาก็เป็นโล่ใสแผ่นนั้น บัดนี้ยังมีสัตว์ประหลาดเหล็กที่ไม่รู้โผล่มาจากที่ใดอีก...
จู่ ๆ นางก็เกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
เรื่องราวคืนนี้ เกรงว่าจะไม่จบลงอย่างราบรื่นดังที่นางคิดไว้เสียแล้ว