รถแทงก์ 500 แล่นฝ่าถนนหลวงอย่างรวดเร็ว เบื้องหน้าไปอีกราว 200 ก้าว เงาประตูวังก็เริ่มปรากฏขึ้นท่ามกลางราตรี
ประตูบานใหญ่ทาสีชาดทั้งสองบานปิดสนิท เบื้องหน้ามีทหารกองทหารอวี่หลินสองแถว ยี่สิบกว่าคนได้ แต่ละคนถือทวนยาว ยืนเรียงแถวเตรียมพร้อม
นายกองที่เป็นหัวหน้าสวมเกราะเหล็ก มือแตะด้ามดาบข้างเอว สายตาจับจ้องยานพาหนะขนาดมหึมาที่แล่นเข้ามาจากระยะไกลอย่างระแวดระวัง
เห็นได้ชัดว่าเรื่องวุ่นวายในวังแพร่มาถึงที่นี่แล้ว พวกเขาได้รับคำสั่งและเตรียมพร้อมรับมือไว้ก่อนหน้านี้
เฉินเส้าอันเหยียบเบรกเมื่ออยู่ห่างจากประตูวังราว 20 ก้าว รถแทงก์ 500 หยุดลงอย่างมั่นคง แสงไฟหน้ารถส่องให้เห็นใบหน้าของทหารกองทหารอวี่หลินกลุ่มนั้น
ทหารเหล่านั้นไม่เคยเห็นสิ่งเช่นนี้มาก่อน มือที่กำทวนจึงเผลอกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย บางคนถึงกับถอยหลังไปครึ่งก้าว
หงเป่าเปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมา
“อย่ายิงธนู! เป็นข้าเอง!” เขาชูมือทั้งสองขึ้นสูง แสดงให้เห็นว่าไม่มีเจตนาร้าย ก่อนก้าวฉับ ๆ ไปหานายกองผู้นั้น “พี่ใหญ่หลิว เป็นข้า หงเป่าเอง”
นายกองผู้นั้นหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อจำคนตรงหน้าได้ สีระแวดระวังบนใบหน้าก็คลายลงเล็กน้อย ทว่าดาบในมือยังไม่เข้าฝัก
“แม่ทัพหง? เหตุใดเจ้า... แล้วเจ้าไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหน?”
“อย่าเพิ่งพูดถึงเลย เรื่องมันยาว” หงเป่าเดินเข้าไปหาเขาแล้วลดเสียงลง “พี่ใหญ่หลิว เปิดประตู ข้าจะออกจากวัง”
นายกองหลิวชะงักไป ก่อนส่ายหน้า “ไม่ได้ เบื้องบนเพิ่งส่งคำสั่งมา บอกว่าองค์รัชทายาทชิงบัลลังก์ ทั้งเขตวังหลวงถูกปิดตาย ห้ามผู้ใดเข้าออก”
หงเป่ากวาดตามองซ้ายขวา คว้าแขนนายกองหลิวแล้วลากเขาไปด้านข้าง ก่อนกดเสียงต่ำเอ่ยอย่างรวดเร็วว่า
“พี่ใหญ่หลิว ฟังข้า องค์รัชทายาทอยู่ในรถคันนั้น เขาถูกใส่ร้าย คนที่สังหารฮ่องเต้ตัวจริงคือโหวเตี้ยนหนานกับพระสนมฮวา อัครมหาเสนาบดีเหยียนก็เป็นพวกเดียวกับพวกเขา”