เมื่ออสูรเหล็กกล้าสีดำสนิทคันนั้นปรากฏขึ้นกลางลานว่างโดยไร้ที่มา ราวกับสนามรบทั้งผืนถูกใครกดหยุดไว้
เปลวคบเพลิงสั่นไหวไปตามสายลมยามราตรี สะท้อนบนตัวรถอันใหญ่โต เผยประกายเย็นเยียบที่ไม่ควรมีอยู่ในโลกใบนี้
กระจังหน้าชุบโครเมียมขนาดมหึมาดุจปากสัตว์ร้ายอันน่าสะพรึง โคมไฟสองข้างประหนึ่งดวงตาของสัตว์ดุร้ายจากบรรพกาล จับจ้องแนวทัพเตี้ยนหนานเบื้องหน้าอย่างเย็นชา
ซุ้มล้อหนาใหญ่ ยางสำหรับทุกสภาพภูมิประเทศที่หนาแน่น และเส้นสายตัวรถทรงเหลี่ยมแข็งแกร่ง
สัตว์เหล็กหนักสามตันตัวนี้หมอบนิ่งอยู่ตรงนั้น แผ่แรงกดดันชวนให้หายใจไม่ออก
เหล่าทหารกองทัพเตี้ยนหนานแถวหน้าราวกับถูกวิชาตรึงร่าง แต่ละคนแข็งค้างอยู่กับที่ อาวุธในมือชูค้างกลางอากาศ ทว่ากลับไม่อาจฟาดลงมาได้
“นี่...นี่มันตัวประหลาดอะไรกัน?”
“วิชาปีศาจ! ต้องเป็นวิชาปีศาจแน่!”
“เมื่อครู่มันยังไม่อยู่ตรงนั้นเลย จู่ ๆ ก็โผล่มาจากความว่างเปล่า!”
เสียงเอะอะดังขึ้นในหมู่ผู้คน ความหวาดกลัวแพร่กระจายไปทั่วแนวทัพเตี้ยนหนานรวดเร็วราวโรคระบาด
ทหารชั้นยอดเหล่านั้นเคยเข่นฆ่าผู้คนโดยไม่กะพริบตา ทว่ายามเผชิญหน้ากับอสูรเหล็กกล้าที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน กลับรู้สึกหวาดกลัวจากสัญชาตญาณโดยพร้อมเพรียงกัน
อสูรเหล็กกล้าส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ อีกครั้ง ในหูของทหารฝ่ายตรงข้าม เสียงนั้นราวกับสัตว์ประหลาดมีชีวิตกำลังคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวใส่พวกเขา
เสียงคำรามนั้นมีคลื่นความถี่ที่พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เหมือนเสียงเสือคำรามหรือเสียงหมีแผดร้อง หากเป็นแรงสั่นสะเทือนที่ทุ้มลึก หนักแน่น และเป็นกลไกยิ่งกว่า ราวกับพื้นพิภพกำลังสั่นสะท้านตาม
เสียงนั้นดังมาจากส่วนลึกในท้องของอสูรเหล็กกล้า แฝงอำนาจข่มขวัญดั้งเดิม ทำให้แม้แต่ทหารที่กล้าหาญที่สุดยังอดกำอาวุธในมือแน่นไม่ได้ ฝ่ามือชุ่มเหงื่อเย็น