เฉาเต๋อไห่พลันยกมือปิดปากตนเอง กลืนเสียงกรีดร้องที่จวนจะหลุดจากลำคอลงไปอย่างยากลำบาก
ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า สายตาสลับไปมาระหว่างพระสนมฮวากับฮ่องเต้ สีเลือดบนใบหน้าซีดจางลงในชั่วพริบตา ขาวซีดราวกับกระดาษ
เขาทำงานเป็นขันทีผู้ดูแลตราประทับแห่งสำนักพิธีการมาครึ่งค่อนชีวิต คลื่นลมใดบ้างที่ไม่เคยพบเจอ?
การแก่งแย่งในราชสำนัก การชิงดีชิงเด่นในฝ่ายใน และการช่วงชิงอำนาจในราชสำนัก ด้านมืดที่เขาเคยเห็นมีมากกว่าคนส่วนใหญ่เสียอีก
ทว่าภาพตรงหน้ายังคงเกินกว่าจินตนาการของเขา
“พระสนมฮวา ท่าน...ท่านถึงกับคิดปลงพระชนม์ฮ่องเต้!” เขากดเสียงต่ำ ทว่ากลับสั่นสะท้านอย่างยากจะควบคุม “ช่างบังอาจนัก!”
บนใบหน้าของพระสนมฮวายังมีคราบน้ำตา ดวงตาบวมแดง ทว่าสายตาของนางมิใช่ของพระสนมผู้อ่อนแอไร้ที่พึ่งเมื่อครู่แล้ว
ในแววตานั้นมีความเย็นชาเด็ดเดี่ยว ราวกับคนที่ตัดหนทางถอยทั้งหมดไปแล้ว จึงกลับมีความสงบนิ่งที่ไม่หวั่นเกรงสิ่งใด
“จะกลัวอะไร?” นางลุกขึ้นยืน พลางจัดปกเสื้อให้เรียบร้อย น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่าหวาดหวั่น “บิดาของข้าอยู่ในวัง มีเขาคอยหนุนหลัง ข้าจะกลัวอะไร?”
รูม่านตาของเฉาเต๋อไห่หดแคบลงฉับพลัน
โหวเตี้ยนหนาน
เขาพลันเข้าใจทุกอย่าง
วันนี้โหวเตี้ยนหนานเซียวหวยหย่วนเข้าเมืองมาพร้อมกองทัพเพื่อคลี่คลายสถานการณ์ ฮ่องเต้ประทับค้างคืนในวัง
กองทัพของโหวเตี้ยนหนานตั้งค่ายอยู่นอกเมือง แม้เขาจะนำทหารองครักษ์ติดตามตัวเข้ามาในเมืองเพียงเล็กน้อย แต่เมื่ออีกฝ่ายลงมือโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ทหารรักษาพระองค์ในพระราชวังก็ไม่มีเวลาตอบโต้
ส่วนฮ่องเต้ในยามนี้ก็...
เขาก้มมองกองเลือดบนพื้นซึ่งยังคงแผ่ขยาย ก่อนเงยหน้ามองใบหน้าอันสงบนิ่งแทบจะเย็นชาของพระสนมฮวา เหงื่อเย็นไหลโชกไปทั่วแผ่นหลัง
แคว้นต้าฉีกำลังจะพลิกฟ้าเปลี่ยนแผ่นดินแล้ว
“เฉาเต๋อไห่” เสียงของพระสนมฮวาดึงเขากลับจากภวังค์ “ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์แล้ว ที่พึ่งใหญ่ที่สุดของเจ้าก็ไม่มีอีกต่อไป ภายหน้าฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ไม่ว่าเป็นผู้ใด เจ้าก็จะไม่ได้อยู่ในตำแหน่งนี้อีกแล้ว”