วันที่ทหารม้าเป่ยเยี่ยนมาถึงใต้กำแพงเมืองหลินอัน ท้องฟ้าก็หม่นครึ้ม
ทหารม้าเกราะเหล็กห้าหมื่นนายตั้งขบวนอยู่นอกเมือง ม้าศึกส่งเสียงร้อง ธงรบโบกสะบัด กองทัพสีดำทะมึนแผ่เต็มสายตา ประหนึ่งเมฆดำที่กำลังจะโหมเข้ามา
ทหารรักษาเมืองบนกำแพงกำอาวุธในมือแน่น เหล่าทหารหนุ่มหน้าซีดเผือด ทว่าไม่มีผู้ใดถอยแม้แต่ก้าวเดียว
กำแพงเมืองหลินอันสูงใหญ่และแข็งแกร่ง เบื้องหลังเชิงเทินมีพลธนูยืนเรียงรายแน่นขนัด ท่อนไม้และก้อนหินสำหรับทิ้งลงมาถูกกองไว้อย่างเป็นระเบียบ หม้อแล้วหม้อเล่าบรรจุน้ำเดือดเน่าส่งไอร้อนอบอวล กลิ่นฉุนแสบจมูก
ชาวเป่ยเยี่ยนยังไม่รีบร้อนบุกเมือง เพียงส่งทูตคนหนึ่งมาร้องตะโกนใต้กำแพง เรียกร้องให้ฮ่องเต้แคว้นต้าฉีเปิดประตูเมืองยอมจำนน
ถ้อยคำของพวกเขากร่างยิ่งนัก บอกให้ส่งมอบเมืองแต่โดยดี หากรอจนพวกเขาบุกเข้าไปได้ ย่อมสังหารจนสิ้นทั้งคนและสัตว์
ทหารรักษาเมืองบนกำแพงไหนเลยจะยอมฟังคำข่มขู่เช่นนี้ จึงตอกกลับไปในทันที
ฮ่องเต้แคว้นต้าฉีมีรับสั่งเด็ดขาดให้รักษาหลินอันไว้จนถึงที่สุด ผู้ใดจะกล้ารับหนังสือยอมจำนนกันเล่า?
ทูตถูกปฏิเสธจนหน้าเจื่อน จึงได้แต่ล่าถอยกลับไปอย่างหดหู่
ชาวเป่ยเยี่ยนเกลี้ยกล่อมให้ยอมจำนนไม่สำเร็จก็หาได้ขุ่นเคืองไม่ พวกเขาหันไปตั้งค่ายนอกเมืองทันที บ้างโค่นต้นไม้ บ้างเลื่อยท่อนไม้ เสียงตอกและเลื่อยดังสนั่นไปทั่ว เพื่อเร่งสร้างบันไดพาดกำแพงกับท่อนไม้กระแทกประตู
รุ่งเช้าวันถัดมา การโจมตีระลอกแรกก็เริ่มขึ้น
เสียงแตรศึกกึกก้องทั่วฟ้าดิน ชาวเป่ยเยี่ยนโถมเข้าหากำแพงเมืองดุจกระแสน้ำ
ทว่าเป็นดังที่เฉินเส้าอันกล่าวไว้ ทหารม้าไร้เทียมทานในการรบกลางทุ่ง แต่ไม่ถนัดการตีเมือง
บันไดพาดกำแพงที่สร้างอย่างลวก ๆ เพิ่งพาดขึ้นไป ก็ถูกทหารรักษาเมืองใช้ไม้ค้ำผลักล้มลงทันที
เมื่อท่อนไม้กระแทกประตูพุ่งมาถึงหน้าประตูเมือง ท่อนไม้และก้อนหินจากบนกำแพงก็ร่วงลงมาราวห่าฝน ทหารที่หามท่อนไม้ถูกทับจนเลือดเนื้อแหลกเละ