การล้อมเมืองดำเนินมาถึงวันที่เจ็ดแล้ว กองทัพเป่ยเยี่ยนเริ่มอ่อนกำลังลงอย่างเห็นได้ชัด
หลายวันมานี้พวกเขาบุกโจมตีเมืองไม่สำเร็จ ทั้งยังสูญเสียกำลังพลและแม่ทัพ ขวัญกำลังใจจึงห่างไกลจากตอนแรกที่ยกทัพมามากนัก
ทว่าทหารรักษาเมืองบนกำแพงกลับยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม ถึงกับมีบางคนตะโกนยั่วยุลงไปยังเบื้องล่างยามว่าง ทำให้ทหารเป่ยเยี่ยนเดือดดาลจนแทบคลั่ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
เที่ยงวันนั้น เฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อตั้งหม้อใบใหญ่หลายใบ หุงข้าวจนเต็มหม้อ แล้วซอยต้นหอม ตอกไข่ ทำข้าวผัดไข่หม้อใหญ่ขึ้นมา
เมล็ดข้าวเรียงร่วนเป็นเม็ด ไข่สีเหลืองทอง ต้นหอมเขียวสด ทั้งยังชุ่มมันและส่งกลิ่นหอมกรุ่น
ทั้งสองช่วยกันยกถังไม้ใบใหญ่สองใบขึ้นรถม้า มุ่งหน้าไปยังหอประตูเมือง
บนกำแพงเมืองอบอวลด้วยกลิ่นอายของผู้คน กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดินปืน และกลิ่นไหม้เกรียมปะปนกันในอากาศ
เหล่าทหารรักษาเมืองพักอยู่หลังเชิงเทินเป็นกลุ่มละสองสามคน บ้างเช็ดอาวุธ บ้างหลับตาพักผ่อน แต่ละคนเผยสีหน้าเหนื่อยล้า ทว่าสายตายังคงสงบนิ่ง
เฉินเส้าอันกับเสี่ยวตุ้นจื่อเพิ่งวางถังไม้ลง ยังไม่ทันได้ร้องเรียก ก็มีเสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลัง
“โอ้! ข้าว่าทำไมวันนี้ถึงหอมเช่นนี้ ที่แท้ก็มีของอร่อยส่งขึ้นมาแล้วนี่เอง”
เฉินเส้าอันหันกลับไปมอง ก็เห็นหงเป่าเดินก้าวยาว ๆ เข้ามา
เขาสวมชุดเกราะ มีฝุ่นดินเปื้อนอยู่ตรงหัวไหล่กับปลายแขนเสื้อ บนใบหน้ามีรอยเลือดจาง ๆ ทว่ากลับดูมีชีวิตชีวา ดวงตาเป็นประกายยิ่งนัก
เขาเดินไปถึงหน้าถังไม้ เปิดฝาออก กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ร้อน ๆ ก็โชยเข้าปะทะ สีเหลืองทองสลับเขียวสด มันวาวน่ากิน เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างอดใจไม่อยู่ ก่อนตะโกนเสียงดังว่า