หลังจากเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้หนึ่งก็ออกมายืนแถวหน้า ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า:
“ฝ่าบาท ข้าศึกมีมากกว่าเรา กำลังพลของเราน้อยกว่า หลินอันตกอยู่ในอันตรายยิ่ง กระหม่อมเห็นว่าฝ่าบาทควรหลีกเลี่ยงคมหอกข้าศึกชั่วคราว แล้วเสด็จลงใต้โดยเร็ว รอจนกองทัพจากทั่วสารทิศมารวมตัวกันคุ้มครองราชสำนัก แล้วค่อยคิดหาหนทางยึดคืน...”
“เหลวไหล!” เสียงตวาดกร้าวพลันขัดคำพูดของขุนนางผู้นั้น
ทุกคนหันไปตามเสียง ก็เห็นอัครมหาเสนาบดีเหยียนก้าวออกมายืนแถวหน้า หนวดเคราตั้งชัน ดวงตาเบิกกว้าง จ้องเขม็งไปยังขุนนางผู้เสนอให้เสด็จลงใต้
“ทหารม้าเป่ยเยี่ยนจะมาถึงในวันเดียว หากฝ่าบาทเสด็จออกจากเมืองในยามนี้ มิใช่เท่ากับเสด็จเข้าตาข่ายเองหรือ? อีกทั้งหากฝ่าบาททอดทิ้งเมืองหลวงแล้วเสด็จหนี ขวัญกำลังใจของทหารและชาวเมืองย่อมพังทลาย หลินอันคงยอมจำนนโดยไม่ต้องรบ”
“กระหม่อมขอให้ฝ่าบาทประทับบัญชาการอยู่ในพระราชวัง กระหม่อมยินดีใช้ชีวิตและทรัพย์สินรับประกันว่าเมืองหลินอันจะไม่มีวันแตก!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีพูดง่ายนัก กำลังพลสามหมื่นต่อห้าหมื่น จะรักษาเมืองไว้ได้อย่างไร?”
“รักษาไม่ได้ก็ต้องรักษา!” อัครมหาเสนาบดีเหยียนกล่าวเสียงเฉียบขาด “หลินอันคือเมืองหลวงแห่งต้าฉี หากไม่ยิงธนูสักดอกก็ยกเมืองให้ผู้อื่น แล้วเกียรติของต้าฉีจะเหลืออยู่ที่ใด?”
“ยิ่งไปกว่านั้น หงฝูกับจูติ้งกั๋วอาจยังไม่ได้พ่ายแพ้ ทหารเป่ยเยี่ยนลอบมาถึงหลินอันได้ คงใช้กลอุบายบางอย่าง หาใช่บุกทะลวงแนวป้องกันเข้ามาโดยตรงไม่”
“ขอเพียงแม่ทัพหงรู้ตัวทัน ย่อมนำทัพย้อนกลับมาช่วยแน่ สิ่งที่เราต้องทำก็คือรักษาหลินอันไว้จนกว่ากำลังเสริมจะมาถึง”
ภายในท้องพระโรงมีเสียงโต้เถียงไม่ขาดสาย ฝ่ายต้องการสู้กับฝ่ายคิดหนีต่างยืนกรานความเห็นของตน เสียงอื้ออึงจนไม่มีใครยอมใคร