โจ๊กเนื้อนุ่มข้นกลมกล่อม รสเฉพาะตัวของไข่เยี่ยวม้าผสานกับความหอมสดของเนื้อหมูไม่ติดมันในปาก ความเผ็ดอ่อน ๆ ของขิงซอยและกลิ่นหอมสดชื่นของต้นหอมช่วยปรับรสชาติให้กลมกล่อมลงตัว
ฮองเฮาทรงลิ้มรสอย่างละเอียด ก่อนพยักพระพักตร์ “ไม่เลวจริง ๆ รสของไข่เยี่ยวม้านี่...แปลกใหม่ยิ่งนัก ตอนแรกที่ชิมยังไม่คุ้น แต่ยิ่งเคี้ยวยิ่งหอม เข้ากับเนื้อโจ๊กได้อย่างลงตัว”
องค์รัชทายาทยกชามโจ๊กขึ้นซดคำหนึ่ง ดวงตาพลันเป็นประกาย “โจ๊กนี้อร่อย! ความเด้งของไข่เยี่ยวม้าตัดกับเนื้อโจ๊กที่นุ่มละมุน ทำให้สัมผัสหลากหลาย ทั้งยังมีรสเค็มหอมกลมกล่อม กินคู่กับเสี่ยวหลงเปาก็ช่วยตัดเลี่ยนได้พอดี”
องค์หญิงเล่อหนิงเห็นเสด็จแม่กับพระเชษฐาดื่มโจ๊กกันแล้ว จึงยกชามใบเล็กของตนขึ้นอย่างใคร่รู้ ตักขึ้นมาหนึ่งช้อนแล้วส่งเข้าปาก
นางเคี้ยวโดนไข่เยี่ยวม้าชิ้นหนึ่ง สัมผัสและรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ทำให้จมูกย่นเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็พ่ายแพ้ให้กับความนุ่มละมุนและความหอมสดของเนื้อโจ๊ก นางดื่มต่ออีกหลายคำ ก่อนวางชามลงและถอนหายใจอย่างพึงพอใจ
“โจ๊กนี่ก็อร่อยมาก! ไข่เยี่ยวม้านุ่ม ๆ ทั้งยังสนุกด้วย!”
ฮองเฮาทอดพระเนตรท่าทางพึงพอใจของพระธิดา แล้วมองสีหน้าชื่นชมไม่ขาดปากขององค์รัชทายาท พระทัยก็ยิ่งเบิกบาน
ฮองเฮาวางชามโจ๊กลง หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับมุมพระโอษฐ์เบา ๆ แล้วทอดพระเนตรไปยังเฉินเส้าอัน
“พ่อครัวหลวงเฉิน ครานี้เจ้าช่วยเจรจาสงบศึกกับเป่ยเยี่ยน ทั้งยังคลี่คลายปัญหาสามข้อได้สำเร็จ นับว่ามีความดีความชอบใหญ่หลวงต่อแคว้นต้าฉี ฝ่าบาททรงยินดียิ่งนัก เปิ่นกงเองก็ปลื้มปีติเป็นอย่างยิ่ง เมื่อมีความชอบย่อมต้องได้รับรางวัล ได้ยินว่าเจ้าอยากได้เรือนหลังหนึ่งหรือ?”
เฉินเส้าอันรีบค้อมกาย “ทูลฮองเฮา กระหม่อมมีความคิดเช่นนั้นจริงพ่ะย่ะค่ะ แม้ยามนี้กระหม่อมจะรับใช้ในวัง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่อาจพำนักอยู่ในเรือนเล็กด้านหลังห้องเครื่องหลวงไปตลอดชีวิต หากภายหน้ามีโอกาสออกจากวัง อย่างไรก็ต้องมีที่พักพิงสักแห่ง”