ฮองเฮาก็ลุกขึ้น เดินมาหยุดตรงหน้าเฉินเส้าอัน
เฉินเส้าอันประคองแผ่นกาวขึ้นถวายด้วยสองมือ
ฮองเฮามิได้ยื่นพระหัตถ์ไปรับ เพียงโน้มพระวรกายลงเล็กน้อย แล้วอาศัยแสงเทียนเพ่งพินิจอยู่ครู่หนึ่ง
บนแผ่นกาวมีรอยนิ้วมือประทับอยู่อย่างชัดเจน ลายเส้นวนเป็นวงซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ดุจวงปีของต้นไม้ เมื่อแสงเทียนส่องกระทบก็เผยประกายดำคล้ายถ่านอย่างละเอียด
หลังทอดพระเนตรแล้ว ฮองเฮาค่อย ๆ ยืดพระวรกายขึ้น แววพระเนตรฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง
ทั้งมีความประหลาดพระทัยต่อสิ่งแปลกใหม่ และยิ่งไปกว่านั้นคือความโล่งพระทัยที่ในที่สุดก็เห็นทางออก หลังทรงกดกลั้นพระทัยมาตลอดครึ่งคืน
โหวเตี้ยนหนานประสานมือไพล่หลัง ใบหน้าฉาบด้วยความเย็นชา ราวมีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เคลือบอยู่
สายตาของเขากวาดผ่านรอยนิ้วมือนั้น ก่อนจะเลื่อนไปหยุดบนใบหน้าเฉินเส้าอัน มุมปากกดต่ำลงเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงแค่นเสียงจากลำคอ
“กลเม็ดเล็กน้อยเท่านั้น ต่อให้มีรอยนิ้วมืออยู่บนกริช แล้วเจ้าจะรับประกันได้อย่างไรว่าจะตามหาฆาตกรจากรอยนิ้วมือได้? หรือจะเอาคนทั่วหล้ามาเทียบรอยนิ้วมือกันหมด?”
เฉินเส้าอันตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน “ท่านโหวกล่าวได้ถูกต้อง ดังนั้นกระหม่อมจึงต้องเก็บรอยนิ้วมือของทุกคนที่เข้ามาในห้องทรงพระอักษรแห่งนี้ในคืนนี้ แล้วนำมาเปรียบเทียบ หากรอยนิ้วมือนี้ตรงกับของผู้ใด ผู้นั้นก็ย่อมตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนสำคัญพ่ะย่ะค่ะ”
“ต่อให้หารอยนิ้วมือที่ตรงกันไม่พบ ขอเพียงพิสูจน์ได้ว่ารอยนิ้วมือนี้มิใช่ขององค์รัชทายาทก็พอแล้ว”
ริมฝีปากโหวเตี้ยนหนานขยับคล้ายจะกล่าวสิ่งใด ท้ายที่สุดกลับมิได้โต้แย้งอีก เพียงแค่นเสียงเย็นชาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น