เฉินเส้าอันกลับคืนสู่ความเป็นจริง เสียงโห่ร้องสังหารอันกึกก้องและเสียงลูกธนูแหวกอากาศแหลมเสียดหูดังเข้ามาข้างหู
“น้องเฉิน!” เสียงหงเป่าแหบพร่าและร้อนรน “เจ้าทำเสร็จหรือยัง พวกเราจะต้านไม่ไหวแล้ว!”
การโจมตีของศัตรูยิ่งดุดันขึ้น หงเป่ายกโล่ขึ้นบังห่าธนู นายกองใต้บังคับบัญชาของเขาถือกระบองช็อตไฟฟ้าของเฉินเส้าอัน ขับไล่ศัตรูที่บุกเข้ามา ส่วนคนอื่น ๆ ก็พยายามต้านทานการโจมตีของศัตรูสุดกำลัง
ทว่าโล่บังลูกธนูได้ไม่หมด กระบองช็อตไฟฟ้าก็ขวางศัตรูไว้ไม่ได้ทั้งหมด จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายในฝ่ายหงเป่าเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็น้อยลงทุกที
เฉินเส้าอันเหลือบมองเวลาที่แสดงอยู่บนหน้าต่างระบบ
“อดทนอีกสักครู่” เขากล่าว
หงเป่าแทบอยากสบถด่า ทว่าห่าธนูระลอกใหม่พุ่งมา เขาจึงได้แต่กัดฟันยกโล่ขึ้นอีกหน่อย
เวลาผ่านไปทีละนาที
การโจมตีของกองทัพเตี้ยนหนานยิ่งทวีความดุดัน
พลธนูเปลี่ยนเวรไปแล้วสามรอบ กองกำลังภาคพื้นดินรุกเข้ามาใกล้ในระยะไม่ถึง 20 ก้าว นายกองที่นำหน้ากวัดแกว่งดาบเหล็ก เร่งเร้าทหารให้เตรียมพุ่งเข้าจู่โจม
เหยียนซื่อฉงยืนอยู่ด้านหลัง มองมาทางนี้อย่างเย็นชา มุมปากแต้มรอยยิ้มจาง ๆ ราวกับมีราวกับไม่มี
โหวเตี้ยนหนานยิ่งร้อนใจจนแทบอดใจรอไม่ไหว ถึงขั้นสั่งให้ลูกน้องเตรียมเชือกและกรงขังนักโทษไว้แล้ว
ลูกน้องของหงเป่าล้มลงอีกสองคน
กระบองช็อตไฟฟ้าในมือของนายกองผู้นั้นหมดประจุแล้ว เมื่อกองทัพเตี้ยนหนานรู้ว่าอาวุธลึกลับชิ้นนี้ทำร้ายคนไม่ได้ พวกเขาก็กรูกันเข้าไปทันที ฟันนายกองผู้นั้นจนสิ้นใจด้วยคมดาบนับไม่ถ้วน