โหวเตี้ยนหนานชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะได้สติ แล้วระเบิดเสียงหัวเราะกึกก้องจนแทบสะเทือนฟ้า
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เขาหัวเราะจนตัวโยน น้ำตาแทบไหล ชี้ไปทางเฉินเส้าอัน แล้วชี้ไปยังเศษซากดำเกรียมบนพื้น น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความลำพองใจและเย้ยหยัน
“หลักฐานเล่า? หลักฐานอยู่ที่ใด?”
“รอยนิ้วมืออะไร รอยประทับมืออะไร... ข้าไม่เห็นสักนิด! ฮ่า ๆ ๆ!”
เขาก้าวยาว ๆ ไปยังโต๊ะ วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ แล้วกวาดตามองไปรอบด้าน ก่อนกล่าวเสียงดังว่า
“ทุกท่านเห็นแล้ว องค์รัชทายาทปลงพระชนม์พระบิดา ทั้งพยานบุคคลและหลักฐานวัตถุล้วนอยู่ครบ ขันทีเฉาเห็นกับตาว่าองค์รัชทายาทมีโลหิตเปื้อนพระหัตถ์ นี่คือหลักฐานมัดตัวชัดเจน!”
“ส่วนเรื่องเทียบรอยนิ้วมือ หรือผงหมึกที่ใช้ปัดรอยนิ้วมือ...”
เขาเหยียบเศษซากดำเกรียมบนพื้น แล้วบดขยี้มัน
“บัดนี้ไม่เหลืออะไรแล้ว”
สีพระพักตร์ของฮองเฮาซีดเผือดลงในชั่วพริบตา นางหันขวับไปหาอัครมหาเสนาบดีเหยียน เสียงสั่นเล็กน้อยด้วยโทสะ
“เหยียนซื่อฉง... เจ้า... ที่แท้เจ้ากับโหวเตี้ยนหนานก็เป็นพวกเดียวกัน!”
อัครมหาเสนาบดีเหยียนค่อย ๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับฮองเฮา รอยยิ้มบนใบหน้าจางหาย เขาค้อมกายเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงสุภาพนุ่มนวลดังเช่นเดิม ทว่าคมคายในถ้อยคำกลับไม่คิดปิดบัง
“ฮองเฮาทรงกล่าวหนักไปแล้ว ขุนนางชราเพียงตัดสินเรื่องราวอย่างเที่ยงธรรม เมื่อไร้หลักฐาน ก็ไม่อาจพิสูจน์ได้ว่าองค์รัชทายาทบริสุทธิ์ ยามนี้ทั้งพยานบุคคลและหลักฐานวัตถุล้วนอยู่ครบ องค์รัชทายาทปลงพระชนม์พระบิดา เป็นการกระทำที่สวรรค์ไม่อาจให้อภัย”
เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่ากลับหนักแน่นราวค้อนยักษ์ทุบลงกลางใจของทุกคน