“ยังจะเป็นผู้ใดได้อีก?” เฉินเส้าอันกวาดตามองผู้คนในที่นั้นอย่างช้า ๆ “มิใช่ยังเหลืออีกสองคนที่ยังไม่ได้ตรวจหรือ?”
เขาหันไปทางเฉาเต๋อไห่ น้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่ากลับแฝงความหมายที่ไม่อาจปฏิเสธได้ “ขันทีเฉา ถึงตาท่านแล้ว”
สีหน้าเฉาเต๋อไห่แข็งค้าง ก่อนจะแค่นหัวเราะเย็นชาแล้วเชิดหน้าขึ้น
“ตรวจก็ตรวจ ข้าน้อยประพฤติตนเที่ยงตรง ไม่เคยกระทำเรื่องที่ไม่ได้ทำ ย่อมไม่กลัวการตรวจสอบ!”
ขณะกล่าว เขาก้าวยาวไปยังโต๊ะ ทำตามอย่างองค์รัชทายาท ใช้นิ้วหัวแม่มือขวาจุ่มชาดประทับตรา แล้วกดลงบนกระดาษขาวอย่างหนักหน่วง
จากนั้นเขาก็กดนิ้วชี้และนิ้วกลางติดกันอีกสองรอย ก่อนถอยหลังครึ่งก้าว กอดอกพลางมองเฉินเส้าอันด้วยสีหน้าองอาจผึ่งผาย
เฉินเส้าอันหยิบรอยนิ้วมือของเฉาเต๋อไห่ขึ้นมา เปรียบเทียบกับรอยนิ้วมือทั้งสี่ที่ลอกออกมาจากกริชทีละรอย
เขาวางกระดาษลงแล้วส่ายหน้า “มิใช่ขันทีเฉา”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าเคร่งเครียดของเฉาเต๋อไห่ก็คลายลงทันที ถึงกับฝืนยิ้มออกมาได้
“ข้าน้อยบอกแต่แรกแล้วว่า ข้าน้อยจะลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทได้อย่างไร คราวนี้คงเชื่อกันแล้วกระมัง?”
เฉินเส้าอันมิได้ตอบคำเขา หากค่อย ๆ หันกายกลับ สายตาหยุดลงบนเงาร่างหนึ่งตรงมุมห้อง ซึ่งพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนมาโดยตลอด
“พระสนมฮวา” เสียงของเขาไม่ดังนัก ทว่าบรรยากาศทั่วทั้งห้องทรงพระอักษรกลับตึงเครียดขึ้นฉับพลัน “ถึงตาท่านแล้ว”
สีหน้าของพระสนมฮวาซีดเผือดลงในชั่วพริบตา
นางไม่ขยับเขยื้อน
นางนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือทั้งสองกำผ้าเช็ดหน้าแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว