หงเป่าเพิ่งกลับมาจากนอกเมือง บนเกราะยังมีคราบเลือดที่เช็ดไม่ทันสะอาด ทว่ากลับดูคึกคักมีชีวิตชีวา ยามก้าวเดินก็คล้ายมีสายลมพัดตามหลัง
เขารับขนมจากเฉินเส้าอันมาใส่ปากคำหนึ่ง เช็ดริมฝีปากแล้วเริ่มเล่าถึงสถานการณ์ศึกในวันนี้อย่างออกรส
“เจ้าไม่ได้เห็นตอนกองทัพของโหวเตี้ยนหนานบุกเข้ามา สีหน้าของชาวเป่ยเยี่ยนเขียวคล้ำไปหมด! ฮ่า ๆ ๆ!” หงเป่าตบต้นขาฉาด หัวเราะอย่างเบิกบานใจ
เขาทำท่าประกอบ ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น “ตอนนั้นข้าคิดว่าโอกาสดีเช่นนี้หาได้ยากยิ่ง เมื่อประตูเมืองเปิด ข้าก็นำคนสองพันนายบุกออกไปจากด้านหน้า มุ่งโจมตีปีกซ้ายของพวกมันโดยเฉพาะ คนของโหวเตี้ยนหนานเห็นพวกเราออกจากเมือง ก็ร่วมมือกันกดดันเข้ามาจากด้านขวา”
“ชาวเป่ยเยี่ยนพะวงหน้าพะวงหลัง รับมือซ้ายขวาไม่ทัน ขบวนทัพแตกกระจัดกระจายไปสิ้น”
“เจ้าไม่ได้ยินเสียงในสนามรบ ช่างครึกครื้นยิ่งนัก—ชาวเป่ยเยี่ยนตะโกนโหวกเหวก พวกเราร้องตะโกนไล่ตาม เสียงกีบม้า เสียงตะโกนสังหาร และเสียงอาวุธกระทบกันประสานเป็นเสียงเดียว จนแทบทำให้หูหนวก!”
“แล้วองค์ชายรองเล่า?” เฉินเส้าอันถาม
“หนีไปแล้ว” หงเป่าเบ้ปาก สีหน้าเจือความเสียดาย “องครักษ์ข้างกายเขาภักดีจริง ๆ ต่างเอาชีวิตเข้าแลกคุ้มกันเขาบุกฝ่าออกไป สุดท้ายก็สังหารเปิดทางเลือดจนหนีรอดไปได้ พวกเราไล่ตามไปกว่าสิบลี้ ฟ้ามืดลงแล้ว เกรงว่าจะถูกซุ่มโจมตีจึงไม่ได้ตามต่อ”
“แต่ชาวเป่ยเยี่ยนเก่งกาจจริง ๆ อยู่ในสถานการณ์ศึกวุ่นวายเช่นนี้ ยังหนีรอดไปได้อย่างราบรื่น”
“คนห้าหมื่นที่เขาพามา หนีไปได้เสียส่วนใหญ่ น่าเสียดายยิ่งนัก”
เฉินเส้าอันถามอย่างสงสัยว่า “ในเมื่อชาวเป่ยเยี่ยนเก่งกาจถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องหนี?”
หงเป่ากล่าวว่า “เจ้าไม่รู้หรือ ชาวเป่ยเยี่ยนอ้อมเมืองมาตลอดทางเพื่อจู่โจมหลินอัน จึงกลายเป็นกองทัพเดี่ยวที่บุกลึกเข้ามาในดินแดนศัตรู นับเป็นข้อห้ามใหญ่ในพิชัยสงครามแต่เดิมแล้ว”