องค์รัชทายาทเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “เสด็จพ่อ กระหม่อมเห็นด้วยกับสิ่งที่แม่ทัพหงกล่าวเป็นอย่างยิ่ง แต่กระหม่อมมีข้อเสนออีกประการหนึ่ง การจัดสรรและการใช้เมล็ดพันธุ์ธัญพืชชุดนี้ควรมีผู้รับผิดชอบคอยกำกับดูแลเป็นการเฉพาะ เพื่อป้องกันต่างฝ่ายต่างทำตามใจจนเมล็ดพันธุ์ดีต้องสูญเปล่า”
ฮ่องเต้ทอดพระเนตรองค์รัชทายาท “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
องค์รัชทายาทประสานมือคำนับ “กระหม่อมยินดีรับหน้าที่กำกับดูแลเรื่องนี้ด้วยตนเอง จะเป็นผู้วางแผนการจัดสรรและแผนการเพาะปลูกอย่างละเอียด ความคืบหน้าและผลผลิตจากการทดลองปลูกในแต่ละพื้นที่ ให้รายงานต่อกระหม่อมเป็นระยะ จากนั้นกระหม่อมจะรวบรวมขึ้นทูลเสด็จพ่อ”
“เช่นนี้ไม่เพียงจะทำให้เมล็ดพันธุ์ถูกนำไปใช้ในจุดที่ควรใช้เท่านั้น แต่ยังสามารถพบปัญหาและสรุปประสบการณ์ได้ทันท่วงทีด้วย”
ฮ่องเต้ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักพระพักตร์ช้า ๆ “อนุญาต เรื่องนี้ให้เจ้ารับผิดชอบทั้งหมด”
องค์รัชทายาทรับพระบัญชา แล้วถอยกลับไปยังแถวของตน
อัครมหาเสนาบดีเหยียนทอดสายตามององค์รัชทายาท แววตาฉายความซับซ้อนที่ยากจะสังเกตเห็น
การกระทำครั้งนี้ขององค์รัชทายาทเท่ากับคว้าอำนาจจัดสรรเมล็ดพันธุ์ธัญพืชมาไว้ในมืออย่างแน่นหนา ส่วนเขาผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีกลับถูกกันออกไปอยู่ข้างสนาม
เหยียนซื่อฉงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าเมล็ดพันธุ์ธัญพืชชุดนี้ส่วนใหญ่ควรให้วัดซือหนงเพาะเลี้ยงรวมกัน รอจนเก็บเกี่ยวในปีหน้าแล้วจึงค่อยจัดสรร เช่นนี้ย่อมรับประกันความบริสุทธิ์ของเมล็ดพันธุ์ ทั้งยังป้องกันความวุ่นวายจากการแย่งชิงกันของแต่ละฝ่าย”
เสนาบดีกรมคลังรีบกล่าวสนับสนุน “อัครมหาเสนาบดีเหยียนกล่าวได้ถูกต้อง วัดซือหนงมีขุนนางเกษตรและผู้เชี่ยวชาญด้านเทคนิค ให้พวกเขารับหน้าที่เพาะเลี้ยงย่อมปลอดภัยที่สุด”