เฉินเส้าอันกลับมายังที่พักของตนในวัง หยิบลูกคิดที่นำกลับมาจากโจวเฉวียนมาวางบนโต๊ะ จากนั้นเปิดโทรศัพท์เสมือน ค้นหาอยู่ในระบบครู่หนึ่งก็พบวิดีโอสอนลูกคิดชุดหนึ่ง
เขานั่งลงหน้าโต๊ะ มองอาจารย์ผู้เฒ่าในวิดีโอสาธิตการขยับนิ้วอย่างคล่องแคล่ว เม็ดลูกคิดส่งเสียงดังเปาะแปะ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วฝึกตามวิดีโอ
ลูกคิดนั้นจะว่ายากก็ไม่ยาก จะว่าง่ายก็ไม่ง่าย
หัวใจสำคัญมีอยู่สองประการ คือท่องจำเคล็ดให้ขึ้นใจ และฝึกจนเกิดความคุ้นมือ
“หนึ่งขึ้นหนึ่ง หนึ่งลงห้าเอาสี่ออก หนึ่งเอาเก้าสิบหนึ่ง…”
“สองขึ้นสอง สองลงห้าเอาสามออก สองเอาแปดสิบหนึ่ง…”
“สามขึ้นสาม สามลงห้าเอาสองออก สามเอาเจ็ดสิบหนึ่ง…”
เขาท่องเคล็ดอยู่ในใจ พลางขยับเม็ดไม้บนลูกคิดอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
แรกเริ่มนิ้วยังไม่ประสานกัน ขยับเม็ดด้านบนแล้วก็ลืมเม็ดด้านล่าง คิดทดเลขก็ลืมลบออก หลายครั้งขยับไปได้ครึ่งทางก็สับสนยุ่งเหยิง จำต้องล้างกระดานแล้วเริ่มใหม่
เขาไม่ท้อ ทำไม่ได้รอบหนึ่งก็ฝึกสองรอบ หากสองรอบยังไม่ได้ก็ฝึกห้ารอบ
เมื่อเวลาผ่านไป นิ้วมือเริ่มคุ้นกับระยะห่างและแรงที่ใช้ขยับเม็ดลูกคิด แม้ท่าทางยังเชื่องช้า แต่อย่างน้อยก็ไม่ติดขัดกลางคันอีก
ฝึกไปได้เกือบครึ่งชั่วยาม เขาก็เริ่มฝึกพื้นฐาน โดยบวกเลขจากหนึ่งไปจนถึงหนึ่งร้อย
“หนึ่งบวกสองบวกสามบวกสี่…” เขานับเลขในใจพลางขยับเม็ดลูกคิด นิ้วมือค่อย ๆ เคลื่อนไปบนลูกคิด
เมื่อบวกไปถึงห้าสิบกว่า เขาเผลอขยับเม็ดผิดไปเม็ดหนึ่ง ผลลัพธ์จึงรวนไปหมด