เฉินเส้าอันหยิบเสื้อกั๊กขนเป็ดสีขาวจากโต๊ะ แล้วยื่นให้หงเป่า
“พี่หง ลองสัมผัสดูสิ”
หงเป่ารับเสื้อกั๊กขนเป็ดมา ทันทีที่สัมผัสก็ชะงักงัน
เสื้อตัวนั้นเบาอย่างเหลือเชื่อ สัมผัสนุ่มฟูราวกับกำลังกอบก้อนเมฆไว้ในมือ
เขาลองบีบแล้วขยำดู สัมผัสเนื้อผ้าแปลกประหลาดนั้น พลางอุทานด้วยความประหลาดใจ
“โอ้ เบาจริงด้วย! ข้างในยัดขนอ่อนเป็ดหรือ?”
“ใช่ ลองสวมดูสิ” เฉินเส้าอันเอ่ยส่งเสริม
หงเป่าสวมเสื้อกั๊กขนเป็ดลงไปอย่างลังเล แล้วจัดสาบเสื้อให้เข้าที่
ครู่เดียว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
เริ่มจากตกตะลึง จากนั้นก็แทบไม่อยากเชื่อ ก่อนจะลนลานถอดเสื้อกั๊กขนเป็ดออก พลางร้องขึ้นว่า
“ร้อน ร้อน ร้อน! ร้อนเกินไปแล้ว! เหตุใดเสื้อตัวนี้จึงร้อนถึงเพียงนี้?”
เฉินเส้าอันอดหัวเราะไม่ได้ “เสื้อตัวนี้เอาไว้สวมยามอากาศหนาว ร้อนมิใช่เรื่องดีหรือ?”
หงเป่าชะงักไป ก้มมองเสื้อกั๊กขนเป็ดในมือ แล้วเงยหน้ามองเฉินเส้าอัน ก่อนจะเข้าใจขึ้นมาทันที
“จริงด้วย! ร้อนย่อมเป็นเรื่องดี! สวมเสื้อตัวนี้แล้วอุ่นไปทั้งตัว พอถึงฤดูหนาวย่อมยอดเยี่ยมยิ่งนัก”
เขาตบเสื้อกั๊กขนเป็ดในมืออย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย “น้องเฉิน ที่เจ้ารวบรวมขนอ่อนเป็ดก็เพื่อทำเสื้อเช่นนี้หรือ?”
“ถูกต้อง” เฉินเส้าอันยิ้มพลางประสานมือคำนับ “ต้องขอบคุณพี่หงที่ช่วยเหลือ จึงรวบรวมขนอ่อนเป็ดมาได้มากมาย มิฉะนั้น หากอาศัยข้าเพียงคนเดียว ต่อให้วิ่งจนขาหักก็รวบรวมให้ครบมากเพียงนี้ไม่ได้”
หงเป่าโบกมืออย่างใจกว้าง พลางหัวเราะเสียงดัง “เรื่องเล็กน้อย ระหว่างพี่น้องยังจะเกรงใจกันไปไย”