เรื่องพระสนมฮวาช่วยโหวเตี้ยนหนานขอแบ่งเมล็ดพันธุ์ธัญพืชไปได้ครึ่งส่วน แพร่สะพัดออกไป ก็ราวกับสาดน้ำเย็นลงในกระทะน้ำมันเดือด จนแตกตื่นกันไปทั่ว
คนที่ก่อนหน้านี้ยังเฝ้าดูท่าทีและหยั่งเชิงอยู่ บัดนี้ต่างนั่งไม่ติดกันแล้ว
แม้แต่พระญาติห่าง ๆ ของฮ่องเต้ที่อยู่ไกลถึงเตี้ยนหนาน ยังแบ่งผลประโยชน์ไปได้ส่วนหนึ่ง แล้วขุนนางผู้มีอำนาจกับขุนนางชั้นสูงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างพวกเขากลับได้แต่มองตาปริบ ๆ หรือ?
เหตุใดกัน?
ชั่วขณะนั้น ธรณีประตูตำหนักบูรพาขององค์รัชทายาทแทบถูกเหยียบจนราบเรียบ ทุกวันมีคนไปดักรอขอเข้าพบหน้าจวนของเจ้ากรมวัดซือหนง แม้แต่บนโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้ก็มีฎีกาขอให้จัดสรรเมล็ดพันธุ์ธัญพืชวางซ้อนอยู่หลายฉบับ
แต่ผ่านไปไม่กี่วัน ก็มีคนคิดหาวิธีที่ง่ายกว่านั้นได้
เมล็ดพันธุ์ธัญพืชเหล่านั้น หากว่ากันตามจริงแล้ว มิใช่เฉินเส้าอันนำกลับมาจากแดนโพ้นทะเลหรอกหรือ?
พวกเขาไม่กล้ากำเริบเสิบสานต่อหน้าองค์รัชทายาทกับฮ่องเต้ แต่พ่อครัวหลวงคนเดียว จะจัดการยากสักเพียงใดเชียว?
ด้วยเหตุนี้ เฉินเส้าอันจึงเริ่มพบปัญหา
คนแรกที่มาเยือนคือรองเจ้ากรมจากกระทรวงโยธา สีหน้าท่าทางสุภาพเรียบร้อย ทว่าพอนั่งลงก็พูดเข้าเรื่องทันที
“พ่อครัวหลวงเฉิน ข้าไม่อ้อมค้อมกับเจ้า เมล็ดข้าวโพดกับมันฝรั่งของเจ้า พอจะแบ่งออกมาสักหน่อยได้หรือไม่? เรื่องราคาคุยกันได้ ข้าจ่ายเงินห้าสิบตำลึงต่อหนึ่งชั่ง เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
เฉินเส้าอันประสานมือขออภัยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอท่านใต้เท้าโปรดอภัย มิใช่ว่าข้าน้อยไม่ยินดี แต่ในมือข้าน้อยไม่มีเหลือแม้แต่เมล็ดเดียวจริง ๆ”
“เมล็ดพันธุ์ธัญพืชที่นำกลับมาจากแดนโพ้นทะเลมีไม่มาก แต่แรกก็ปลูกไว้ในไร่ของแม่ทัพหงทั้งหมดแล้ว ส่วนธัญพืชที่เก็บเกี่ยวคราวนี้ก็ถูกองค์รัชทายาทขนไปหมด ข้าน้อยไม่มีของเหลืออยู่แม้แต่น้อย”