องค์หญิงน้อยกอดโคมดอกบัวกระต่ายกลับเข้าห้อง วางมันไว้ข้างหัวเตียงอย่างทะนุถนอม จากนั้นจ้องมองอยู่นานกว่าจะพอใจ แล้วจึงมุดเข้าไปในผ้าห่ม
แสงโคมส่องสว่างอย่างนุ่มนวล อาบทั่วทั้งห้องด้วยรัศมีอ่อนละมุน ราวกับนางหนุนแสงจันทร์ดวงน้อยเข้านอน
นางหลับตาลง มุมปากยังประดับรอยยิ้ม ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
ตลอดคืนไร้ฝัน
เช้าตรู่วันถัดมา ฟ้ายังสลัวอยู่ เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังขึ้นใต้ระเบียงตำหนักฉางเล่อ ตามด้วยเสียงเคาะประตู “ปัง ๆ ๆ”
หลิ่วหยากำลังล้างหน้าแต่งตัวอยู่ในห้อง พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็รีบไปเปิด
ทันทีที่ประตูเปิดออก ก็เห็นองค์หญิงน้อยยืนอยู่หน้าประตู เสื้อผ้ายับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิง บนใบหน้ามีรอยน้ำตาสองทางชัดเจน ในมือชูโคมดอกบัวกระต่ายใบนั้น
โคมยังคงเป็นใบเดิม กลีบบัวสีชมพูขาว กระต่ายน้อยหน้าตาน่าเอ็นดู และสายลูกปัดที่ห้อยระย้า ทว่ายามนี้มันนิ่งสนิทอยู่ในพระหัตถ์องค์หญิง ไร้แสงสว่าง แตกต่างจากโคมเซียนเปล่งประกายเมื่อคืนราวกับเป็นคนละสิ่ง
“ฮือ ๆ ๆ พี่หลิ่วหยา!” พอองค์หญิงน้อยเห็นหลิ่วหยา น้ำตาก็ร่วงเผาะลงมา “โคมดอกบัวกระต่ายของหม่อมฉันไม่สว่างแล้ว!”
หลิ่วหยาชะงัก รับโคมมาพินิจดูอย่างละเอียด
ยังคงเป็นโคมใบเดิม งานประณีต กลีบดอกไม้ละเอียดอ่อน กระต่ายน้อยก็ยังน่าเอ็นดู ทว่ามันดับสนิทจริง ๆ
ไม่ว่านางจะเขย่าหรือหมุนอย่างไร แสงอุ่นนุ่มนวลนั้นก็ไม่กลับมาสว่างอีก
นางเองก็งุนงง
เมื่อคืนยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ นางเห็นกับตาว่าโคมส่องสว่างอยู่ใต้ระเบียงนานกว่าครึ่งชั่วยาม หลังจากนั้นยังเล่นกับองค์หญิงน้อยตั้งนาน โคมก็ยังสว่างจ้า เหตุใดพอผ่านคืนเดียวจึงดับเสียแล้ว?