ทั้งสองอ้อยอิ่งอยู่ใต้ระเบียงด้วยกันเนิ่นนาน กระทั่งลมกลางคืนเริ่มเย็นลง เสียงจอแจจากแสงไฟนอกกำแพงวังค่อย ๆ เงียบหายไป จึงค่อยตัดใจแยกจากกัน
“กลับไปเถิด” เฉินเส้าอันช่วยจัดผมที่สยายของนางให้เข้าที่ ปลายนิ้วหยุดค้างอยู่ตรงปลายผมของนางชั่วขณะ
“ดึกมากแล้ว”
หลิ่วหยาพยักหน้า ลุกขึ้นพร้อมถือโคมดอกบัวรูปกระต่าย
นางเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมามองเขาอีกครั้ง ใต้แสงจันทร์ ใบหน้าของนางถูกแสงโคมส่องจนดูอ่อนโยนและผ่องใส มุมปากมีรอยยิ้มจาง ๆ
“เช่นนั้นข้าไปแล้ว”
“อืม”
นางเดินต่ออีกสองก้าว แล้วหันกลับมาอีกครั้ง “ท่านก็พักผ่อนแต่หัวค่ำด้วย”
“ได้”
พอนางหันกลับมาเป็นครั้งที่สาม เฉินเส้าอันก็อดหัวเราะไม่ได้
“หากยังหันกลับมามองเช่นนี้ ฟ้าคงสว่างเสียก่อน”
หลิ่วหยาหน้าแดง ในที่สุดก็ไม่หันกลับมาอีก นางเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปทางตำหนักฉางเล่อ
ฝีเท้าของนางเบาสบาย โคมในมือไหวเอนตามจังหวะก้าว ราวกับหิ่งห้อยตัวหนึ่งกำลังเริงระบำอยู่ท่ามกลางราตรี ก่อนจะค่อย ๆ ลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน
เฉินเส้าอันยืนอยู่ที่เดิม จนกระทั่งแสงอุ่นกลุ่มนั้นลับตาไปโดยสิ้นเชิง จึงหมุนกายกลับไปยังที่พักของตน
หลิ่วหยากลับถึงตำหนักฉางเล่ออย่างเงียบเชียบตลอดทาง
ประตูวังลงกลอนแล้ว แต่นางเป็นคนของตำหนักฉางเล่อ แม่นมเฝ้าประตูรู้ว่านางได้รับอนุญาตจากฮองเฮาให้ออกไปนอกวังในคืนนี้ จึงเปิดประตูข้างไว้ให้นาง
นางแทรกกายเข้าไปแล้วปิดประตูเบา ๆ ถือโคมเดินไปตามระเบียง ฝีเท้าแผ่วเบาที่สุด เกรงว่าจะปลุกผู้ที่หลับไปแล้วให้ตื่น
ขณะกำลังจะถึงหน้าห้องของตน ประตูห้องข้าง ๆ ก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดเบา ๆ ศีรษะเล็ก ๆ โผล่พ้นช่องประตูออกมา
“พี่หลิ่วหยา ท่านกลับมาแล้ว”
หลิ่วหยาสะดุ้ง เมื่อเพ่งมองให้ชัดก็เห็นว่าเป็นองค์หญิงน้อย
นางสวมชุดนอน ผมสยาย เท้าเปล่ายืนอยู่บนธรณีประตู ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับในความมืด ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนที่ง่วงนอนแม้แต่น้อย