เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเส้าอันก็ไปหาหงเป่า
เฉินเส้าอันปิดประตูลง นั่งลง แล้วเล่าเรื่องเมื่อคืนตั้งแต่ต้นจนจบ
สีหน้าของหงเป่าหม่นคล้ำลงทีละน้อยตามคำบอกเล่าของเขา
เมื่อได้ยินรายละเอียดเรื่อง “บัณฑิต” “ปริศนาโคมไฟ” “สะกดรอยตาม” และ “ส่งต่อโคมไฟ” คิ้วของหงเป่าก็ขมวดเข้าหากันจนแทบเป็นปม
เขาไม่ได้ขัดจังหวะเฉินเส้าอัน จนกระทั่งอีกฝ่ายเล่าจบ จึงวางม้วนเอกสารในมือลง แล้วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าทำถูกแล้ว” คำแรกที่หงเป่าเอ่ยไม่ใช่คำปลอบใจ หากเป็นคำยืนยัน “มอบโคมไฟให้ผู้อื่น แล้วเปลี่ยนเครื่องแต่งกายกลับวัง หากเป็นข้าอยู่ในเหตุการณ์ ก็คงทำได้เพียงเท่านี้”
เขาลุกขึ้น เดินไปมาในห้องทำงานสองรอบ ก่อนเอ่ยโดยหันหลังให้เฉินเส้าอันว่า
“เจ้าไม่ต้องยุ่งเรื่องนี้แล้ว ข้าจะจัดการเอง ข้ายังพอพลิกแผ่นดินในเมืองหลินอันได้อยู่”
บ่ายวันนั้นเอง เมืองหลินอันก็เกิดการกวาดล่าครั้งใหญ่
ที่ว่าการจิงจ้าวกับกองทหารรักษาพระองค์ร่วมมือกัน โดยอ้างเหตุจับกุมโจรที่ก่อเหตุในคืนเทศกาลโคมไฟ ออกตรวจสอบบุคคลต้องสงสัยทั่วทั้งเมือง
โรงเตี๊ยม ร้านสุรา และโรงรถม้ารายใหญ่ล้วนถูกตรวจค้นจนทั่ว แม้แต่บริเวณประตูเมืองก็เพิ่มกำลังคน คอยตรวจสอบผู้ที่สัญจรผ่านไปมา
ทว่าสามวันผ่านไป กลับไม่ได้เบาะแสใดเลย
บัณฑิตผู้นั้นราวกับหายตัวไปในอากาศ เช่นเดียวกับชายฉกรรจ์ที่สะกดรอยตามคนเหล่านั้น ไม่มีร่องรอยหลงเหลือแม้แต่น้อย
หัวหน้ามือปราบแห่งที่ว่าการจิงจ้าวจับอันธพาลได้สิบกว่าคน บ้างถูกจับเพราะก่อเหตุวิวาทบนถนน บ้างถูกขุดคดีเก่าที่เคยลักเล็กขโมยน้อยขึ้นมา และยังมีอีกหลายคนที่ถูกลากตัวเข้าไปเพียงเพราะหน้าตาดูไม่น่าไว้ใจ