งานเลี้ยงเลิกรา แขกเหรื่อต่างทยอยกล่าวลา
หงเป่ากับจูต้าฉางเดินโอบไหล่กันออกจากประตูเรือน ปากยังพร่ำรำลึกถึงรสชาติของเนื้อย่างเสียบไม้กับเบียร์ ทั้งยังโหวกเหวกว่าคราหน้าจะมาอีก
แม่ทัพเฒ่าหงฝูกับจูติ้งกั๋วต่างขึ้นรถม้าของตน ก่อนจากไปยังไม่ลืมเอ่ยชมฝีมือของเฉินเส้าอัน
องค์รัชทายาทลุกขึ้นเป็นคนสุดท้าย กล่าวลาเฉินเส้าอัน แล้วพาผู้ติดตามหายลับไปในราตรีตรงปากตรอก
หลิ่วหยาช่วยโจวเฉวียนเก็บกวาดเศษซากอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งฟ้ามืดสนิท นางจึงเอ่ยกับเฉินเส้าอันอย่างอาลัยอาวรณ์ว่า
“ข้าควรกลับวังแล้ว”
เฉินเส้าอันพยักหน้า เดินไปส่งนางถึงหน้าประตูวัง ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า “คราหน้าหากยังออกจากวังได้ ก็มาอีกเถิด”
หลิ่วหยาขานรับเบา ๆ ก้มหน้าหัวเราะน้อย ๆ แล้วหันหลังสาวเท้าเข้าไปในประตูวัง
เฉินเส้าอันกลับถึงเรือน โจวเฉวียนเก็บถ้วยชามจานชามเรียบร้อยไปได้มากแล้ว บ่าวที่ยืมมาหลายคนก็แยกย้ายกลับไป
เฉินเส้าอันตบไหล่โจวเฉวียนแล้วกล่าวว่า
“เหล่าโจว ไปกับข้าที่คลังเก็บของ ตรวจนับของขวัญวันนี้กัน”
โจวเฉวียนขานรับ แล้วเดินตามเฉินเส้าอันผ่านระเบียงคดไปยังหน้าห้องธรรมดา ๆ ห้องหนึ่งในเรือนหลัง
เฉินเส้าอันตั้งใจเลือกห้องนี้ไว้ทำเป็นคลังเก็บของ
เขาสั่งให้โจวเฉวียนทำประตูให้หนาเป็นพิเศษ ใช้ไม้เอล์มหนาราวหนึ่งชุ่น ประกบสองชั้นทั้งด้านในและด้านนอก ตรงกลางสอดแผ่นเหล็กไว้หนึ่งชั้น ทั้งยังเสริมวงกบด้วยเหล็กแถบ
บนประตูไม่มีแม่กุญแจทองแดงหรือกลอนประตูไม้แบบที่พบเห็นทั่วไปในแคว้นต้าฉี หากแขวนวัตถุเหล็กหน้าตาประหลาดชิ้นหนึ่งไว้แทน