แม้อาหารจะมีหลากหลาย แต่ปริมาณกลับไม่มากนัก
อย่างน้อยสำหรับเหล่าทหารท้องโตกลุ่มนี้ นับว่าไม่พอให้กินเลยด้วยซ้ำ
พระกระโดดกำแพงแบ่งให้คนละถ้วย ส่วนหมูตุ๋นซีอิ๊วกับเป็ดย่างแม้จะชิ้นใหญ่เต็มคำ แต่พอตะเกียบสิบกว่าคู่ยื่นเข้ามาคีบ เพียงพริบตาก็เกลี้ยงจาน
หัวปลานึ่งพริกสับกับหมูผัดพริกหยวกแม้จะกินกับข้าวได้ดี ทว่าข้าวยังเติมไม่ทันได้กี่ชาม จานก็ว่างเปล่าเสียแล้ว
คนสองโต๊ะมองจานเปล่าบนโต๊ะ สบตากันไปมา ต่างมีสีหน้าเหมือนยังไม่อิ่มหนำ
หงเป่าวางตะเกียบ เลียริมฝีปากแล้วพึมพำอย่างเสียดายว่า
“หมดแล้วหรือ? ข้าเพิ่งเริ่มได้รสชาติเอง...”
จูต้าฉางพยักหน้าตาม พลางลูบท้อง “พูดตามตรง ข้ายังอิ่มเพียงหกส่วน”
เฉินเส้าอันลุกขึ้นยืน ยิ้มพลางกดมือให้ทุกคนสงบลง
“ทุกท่านอย่าเพิ่งร้อนใจ นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น ข้าเว้นท้องไว้ให้พวกท่านแล้ว ยังมีของย่างต่อจากนี้อีก”
“ของย่างหรือ?” ดวงตาหงเป่าเป็นประกาย “ของย่างคืออะไร?”
เฉินเส้าอันทำท่าลึกลับ “ประเดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง”
สิ้นเสียง เสี่ยวตุ้นจื่อก็ยกเตาย่างเหล็กหล่อสองเตาออกมาจากห้องครัว ตั้งไว้กลางลานอย่างคล่องแคล่ว เขายัดถ่านไม้เข้าเตา แล้วหยิบพัดใบลานขึ้นมาโบกหลายครั้ง ถ่านก็ลุกพรึ่บส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ แสงไฟสีส้มแดงส่องสว่างไปครึ่งลาน
เฉินเส้าอันพับแขนเสื้อ เดินไปหน้าเตาย่าง หยิบเนื้อแกะเสียบไม้ที่เตรียมไว้แล้วมาวางเรียงบนตะแกรง
แท้จริงแล้วฝีมือทำอาหารของเขาไม่ได้มีมากนัก แต่การย่างเนื้อเป็นวิชาเดียวที่พอจะนำออกมาอวดได้
ตั้งแต่สมัยเป็นนักเรียนมัธยมจนถึงมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่ชั้นเรียนจัดกิจกรรม คนที่รับหน้าที่ย่างเนื้ออยู่หน้าเตาก็คือเขา ฝีมือนี้ฝึกฝนมาจริงจัง