ฟ้าสว่างจ้าแล้ว
แสงอาทิตย์ส่องลอดรอยแยกของกระโจมเข้ามา อาบไล้ใบหน้าอย่างอบอุ่น
เฉินเส้าอันลืมตาขึ้นชั่วขณะหนึ่งก็ยังมึนงง ที่เห็นเบื้องหน้าไม่ใช่หลังคาห้องเครื่องหลวง หากเป็นผืนผ้ากระโจม
เขานิ่งไปสองสามวินาที ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องใดขึ้น
เขามุดออกจากกระโจม แสงอาทิตย์เจิดจ้าจนแสบตา จึงยกมือขึ้นบังไว้
หมอกยามเช้าเหนือท้องทุ่งสลายไปหมดแล้ว แนวภูเขาไกลออกไปเห็นเป็นเส้นขอบชัดเจนท่ามกลางแสงตะวัน อากาศสดชื่นราวกับเพิ่งผ่านการชำระล้าง
ไม่ไกลนัก องค์รัชทายาท จูต้าฉาง และเสี่ยวตุ้นจื่อกำลังล้อมรถแทงก์ 500 ทั้งสามย่อตัวอยู่หน้ารถ ชี้โน่นชี้นี่ตรงตราสัญลักษณ์บนรถ ไม่รู้กำลังถกเรื่องใดกัน
ส่วนหงเป่าปีนขึ้นไปบนหลังคารถ ยืนอยู่บนที่สูงเพื่อสอดส่องระวังภัยตามหน้าที่
จูต้าฉางเห็นเขาออกมา จึงเป็นคนแรกที่เอ่ยทัก “น้องเฉิน ตื่นแล้วหรือ?”
องค์รัชทายาทลุกขึ้นยืนเช่นกัน พลางแย้มยิ้มให้เขาเล็กน้อย “พ่อครัวหลวงเฉิน เมื่อคืนหลับสบายหรือไม่?”
เสี่ยวตุ้นจื่อหัวเราะแหะ ๆ สองครั้ง “ท่านอาจารย์ ในที่สุดก็ตื่นเสียที”
เฉินเส้าอันขยับไหล่ที่แข็งตึงเล็กน้อย ก่อนถามว่า “ฮองเฮากับองค์หญิงตื่นหรือยัง?”
“ตื่นแล้ว” องค์รัชทายาทตอบ “เสด็จแม่กำลังสนทนากับเล่อหนิงอยู่ในกระโจม”
เฉินเส้าอันพยักหน้า “ถึงเวลาอาหารเช้าแล้ว”
เสี่ยวตุ้นจื่อได้ยินเช่นนั้นก็เกาศีรษะ เอ่ยอย่างกระดากอายเล็กน้อยว่า
“ท่านอาจารย์ เมื่อครู่ข้าคิดจะทำอาหารให้ทุกคนกินสักหน่อย... แต่ที่นี่เป็นป่ารกร้าง ไม่มีวัตถุดิบอะไรเลย ต่อให้คิดทำก็ทำไม่ได้”
จูต้าฉางหัวเราะเสียงดัง พลางตบไหล่เสี่ยวตุ้นจื่อ