ฮ่องเต้ องค์รัชทายาท ฮองเฮา พระสนมฮวา และองค์หญิงเล่อหนิงมารวมตัวกันอยู่ หลิ่วหยากอดองค์หญิงเล่อหนิงไว้แน่น ใบหน้าซีดขาว ทว่ายังพอสงบสติอารมณ์ได้
ฮ่องเต้เห็นหงเป่าบาดเจ็บไปทั้งตัว จึงสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว ก่อนถามด้วยความห่วงใยว่า “หงเป่า เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
หงเป่าสะบัดมือของเฉินเส้าอันออก แล้วคุกเข่าข้างหนึ่ง ประสานมือคารวะ พลางกล่าวว่า
“ฝ่าบาท กระหม่อมไร้ความสามารถ... มือสังหารทั้งหมดถูกสังหารจนสิ้นแล้ว ทว่า... เหล่าทหารองครักษ์ก็พลีชีพเพื่อแคว้นจนหมด กระหม่อมเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียว ขอฝ่าบาทโปรดลงโทษด้วยพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้รีบประคองเขาขึ้น แล้วตบไหล่เบาๆ น้ำเสียงหนักอึ้งอยู่บ้าง
“เจ้าได้ทำสุดความสามารถแล้ว ลุกขึ้นเถิด เราไม่ถือโทษเจ้า”
“สายลับเป่ยเยี่ยนพวกนี้ช่างน่าชิงชังนัก!”
“รอให้กองทหารอวี่หลินที่เชิงเขาเปิดทางขึ้นมาได้ก่อน เราจะไต่สวนเรื่องนี้ให้ถึงที่สุด แล้วถอนรากถอนโคนสายลับเป่ยเยี่ยนในแคว้นต้าฉีให้สิ้น”
สีหน้าของหงเป่ากลับเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม เขาก้มศีรษะลง กล่าวเสียงเบาว่า
“ฝ่าบาท... ทางขึ้นเขาก็ถูกระเบิดจนพังถล่มแล้ว พวกพี่น้องที่เชิงเขาเกรงว่าคงขึ้นมาไม่ได้ในเร็ววันพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้ชะงักไป “พังถล่มแล้วหรือ? หมายความว่าอย่างไร?”
หงเป่าบอกเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเห็นมาให้ฟังจนหมด
เมื่อฮ่องเต้ฟังจบ คิ้วก็ขมวดแน่น “แท้จริงแล้วนั่นคือสิ่งใด? เหตุใดจึงมีอานุภาพร้ายกาจถึงเพียงนี้ จนทำให้ทางขึ้นเขาถล่มลงได้?”
เพื่อพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยตนเอง ทุกคนจึงพากันไปดูบริเวณปากทางตรงริมหน้าผา