บ่ายวันหนึ่ง แสงตะวันฤดูสารทอ่อนโยน สายลมพัดเอื่อยโดยไม่ร้อนอบอ้าว
เฉินเส้าอันกำลังนั่งอาบแดดอยู่ในลานบ้าน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากนอกประตู
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหลิ่วหยายืนอยู่ตรงประตู ในอ้อมแขนกอดสิ่งของที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ใบหน้าประดับรอยยิ้มเปี่ยมความยินดีระคนเขินอาย
“เส้าอัน” นางเรียกเขา ก่อนก้าวเข้ามาในลาน
เฉินเส้าอันวางหนังสือลงแล้วลุกขึ้น สายตาจับอยู่ที่สิ่งของในอ้อมแขนของนาง
มันคือเสื้อผ้าสีขาวนวลจันทร์ เนื้อผ้าหนา พับเป็นรูปสี่เหลี่ยมอย่างเรียบร้อย
“นี่คือ?”
หลิ่วหยาเดินมาหยุดตรงหน้าเขา แล้วคลี่เสื้อผ้าในมือออก เผยให้เห็นเสื้อกั๊กขนเป็ดสีขาวนวลจันทร์ รูปแบบแทบไม่ต่างจากตัวอย่างที่เขาเคยมอบให้นาง ทว่ารายละเอียดบางจุดกลับแตกต่างออกไป
ขอบคอเสื้อมีแถบกุ๊นเล็กละเอียดเพิ่มขึ้นมา ฝีเข็มประณีตกว่าตัวอย่าง ทั้งยังเย็บกระดุมผ้าชิ้นเล็กไว้สองเม็ดตรงสาบเสื้อ ดูประณีตและใช้สอยได้ดี
หลิ่วหยาชูเสื้อกั๊กขนเป็ดขึ้นตรงหน้าเขา แววตาเปี่ยมความคาดหวังปนประหม่าอยู่หลายส่วน
“เสื้อขนเป็ดเสร็จแล้ว ตัวนี้...ข้าเย็บเองกับมือ”
เฉินเส้าอันชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยื่นมือไปรับเสื้อกั๊กขนเป็ด ปลายนิ้วสัมผัสผืนผ้า ก็รู้สึกได้ถึงความนุ่มฟู
เขาพลิกดูไปมาหลายรอบ พบว่าฝีเข็มทุกแนวเรียบตรงและถี่ละเอียด ขอบกุ๊นตรงคอเสื้อกับวงแขนก็เย็บอย่างประณีตไร้ที่ติ แม้แต่ผ้าซับในก็เย็บไว้อย่างเรียบร้อย