เสิ่นอวิ๋นเหนียงชี้เสื้อขนเป็ดแล้วกล่าวว่า
“เสื้อตัวอย่างที่ท่านนำมาให้ ตรงสาบหน้าใช้สิ่งที่เรียกว่า ‘ตัวรูด’ รูดขึ้นรูดลงได้ สะดวกยิ่งนัก ทั้งยังแนบสนิท ไม่มีลมลอดเข้าไปแม้แต่น้อย”
“สิ่งนั้นประณีตเหลือเกิน พวกเราหลายคนลองขบคิดกันอยู่นาน แต่ก็ทำไม่ได้ จึงทำได้เพียงใช้กระดุมผ้า”
“เมื่อเทียบกับตัวรูดแล้ว กระดุมผ้าคงด้อยกว่ามากกระมัง?”
เฉินเส้าอันยิ้ม หยิบเสื้อกั๊กตัวนั้นขึ้นมา แล้วใช้นิ้วเขี่ยกระดุมผ้าสองสามเม็ด
“ตัวรูดเป็นสิ่งประดิษฐ์จากแดนโพ้นทะเล ข้อดีคือใช้ง่ายและรวดเร็ว ทั้งเมื่อรูดปิดแล้วก็แนบสนิทจนลมลอดผ่านไม่ได้ นับว่าช่วยกันหนาวได้ดี แต่ในเมื่อพวกเราทำไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืน”
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนประเมินอย่างรวดเร็วในใจ
เมื่ออยู่ในที่มีลมแรง ประสิทธิภาพในการเก็บความอบอุ่นของตัวรูดกับกระดุมผ้าต่างกันราวสองถึงสามส่วน
ใช่ว่าเขาจะหาตัวรูดมาไม่ได้ เพียงแต่ต้องหาทางปกปิด ไม่สิ อธิบายที่มาอีก
ยุ่งยากเกินไป ไม่คุ้มค่า
เพราะเรื่องนี้ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้
“พี่อวิ๋นเหนียง ที่จริงกระดุมผ้าก็ช่วยเก็บความอบอุ่นได้ใกล้เคียงกัน ขอเพียงปรับปรุงบางจุด” เฉินเส้าอันชี้ไปยังสาบหน้าเสื้อกั๊ก
“ข้อแรก เย็บกระดุมเพิ่มอีกสักสองสามเม็ด แล้วลดระยะห่างระหว่างรังดุมลง กระดุมสามเม็ดที่มีอยู่ห่างกันเกินไป ลมจึงลอดเข้าตามช่องว่างได้ง่าย หากเพิ่มกระดุมอีกสักหน่อย ลมก็จะลอดเข้ามาได้ยาก”
เสิ่นอวิ๋นเหนียงโน้มกายเข้ามาดู ก่อนพยักหน้า “มีเหตุผล ช่องว่างเล็กลง ลมก็ลอดเข้าไปได้ยากจริง”