โหวเตี้ยนหนานรีบลุกขึ้นปฏิเสธ “ฝ่าบาทตรัสหนักไปแล้ว กระหม่อมเป็นขุนนางแห่งแคว้นต้าฉี การช่วยฝ่าบาทให้พ้นภัยเป็นหน้าที่ของกระหม่อม จะกล้าถือความดีความชอบรับรางวัลได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?”
“เอ๊ะ—” ฮ่องเต้ยกพระหัตถ์ส่งสัญญาณให้เขานั่งลง “เสด็จอานั่งเถิด ผู้มีความชอบย่อมต้องได้รับรางวัล ผู้มีความผิดย่อมต้องถูกลงโทษ นี่คือกฎของราชสำนัก หากเสด็จอาไม่รับรางวัล แล้ววันหน้าข้าจะให้รางวัลหรือลงโทษผู้อื่นได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่ต้องปฏิเสธอีกแล้ว”
โหวเตี้ยนหนานจึงกลับไปนั่ง ประสานมือกล่าวว่า “เช่นนั้นกระหม่อมขอน้อมรับพ่ะย่ะค่ะ”
อัครมหาเสนาบดีเหยียนซึ่งนั่งอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นอย่างเหมาะเจาะพร้อมรอยยิ้ม พลางยกจอกสุราว่า “การช่วยฝ่าบาทให้พ้นภัยของโหวเตี้ยนหนานในครั้งนี้ เปรียบเสมือนฝนทันท่วงทีทีเดียว”
“หลายวันที่ข้าอยู่ในเมือง แม้ปากจะพร่ำบอกว่าปกป้องเมืองไว้ได้ แต่ในใจก็อดหวั่นวิตกอยู่บ้าง”
“เมื่อกองทัพเสริมของท่านโหวมาถึง ข้าจึงค่อยวางใจได้อย่างแท้จริง มาเถิด ข้าขอคารวะท่านโหวหนึ่งจอก”
โหวเตี้ยนหนานยกจอกขึ้นดื่มกับอัครมหาเสนาบดีเหยียน หลังวางจอกสุราลง ฮ่องเต้ก็ตรัสถามอีกว่า “เสด็จอามาครั้งนี้ ระหว่างทางราบรื่นดีหรือไม่? ทางเตี้ยนหนานจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
สีหน้าของเซียวหวยหย่วนหม่นลงเล็กน้อย เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า
“กระหม่อมขอกราบทูลตามตรง เมื่อกระหม่อมได้รับข่าวว่าชาวเป่ยเยี่ยนบุกโจมตีหลินอัน ทหารม้าเป่ยเยี่ยนก็อยู่ห่างจากหลินอันไม่ถึงสามวันเดินทางแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“กระหม่อมทราบว่าสถานการณ์เร่งด่วน จึงไม่มีเวลาคิดให้มากความ ในเวลานั้นได้รวบรวมกำลังทหารทั้งหมดที่ระดมได้จากเตี้ยนหนาน แล้วเร่งเดินทางทั้งกลางวันกลางคืนเพื่อมาช่วยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”