เฉินเส้าอันหยิบเชือกเหรียญทองแดงออกจากอกเสื้อ แล้วยื่นให้โจวเฉวียน «พี่โจว ท่านนำเงินนี่ไปจัดหาของใช้จำเป็นมาก่อน»
«ทั้งผ้าห่ม ที่นอน เสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยน หม้อชามถ้วยไห อย่างไรก็ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน ลองดูว่ายังขาดสิ่งใด แล้วค่อยมาบอกข้า»
โจวเฉวียนรับเงินมา มือทั้งสองสั่นระริก มิใช่เพราะโรคไขข้อ หากเป็นเพราะตื่นเต้น
เขาจำไม่ได้แล้วว่าตนไม่ได้กำเงินมากมายเช่นนี้มานานเพียงใด
เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น น้ำเสียงสะอื้นเล็กน้อย «ขอบคุณนายท่าน ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้»
กล่าวจบ เขาก็หันหลังสาวเท้าออกจากเรือน ฝีเท้าเบากว่าตอนมาไม่น้อย
เฉินเส้าอันมองแผ่นหลังของเขาจนลับหายไปตรงปากตรอก ก่อนจะหันกลับเข้าไปในลานเรือน เขาสั่งของผ่านโทรศัพท์เสมือน แล้วระหว่างรอของมาส่งก็เริ่มสำรวจรอบด้าน
เขาคำนวณในใจว่าตรงไหนต้องซ่อมแซม ตรงไหนควรจัดหาเครื่องเรือนเพิ่ม เผลอไม่นานเวลาก็ผ่านไปครึ่งชั่วยาม
ด้านนอกประตูมีเสียงฝีเท้าจอแจดังขึ้น ตามด้วยเสียงหอบหายใจของคนที่กำลังขนของหนัก
เขาเดินไปถึงหน้าประตูแล้วมองออกไป เห็นโจวเฉวียนนำคนหามของหลายคนแบกข้าวของชิ้นเล็กชิ้นใหญ่เข้ามาในลานเรือน มีทั้งผ้าห่มนวม เสื้อผ้า หม้อชามถ้วยไห แต่ที่มากกว่านั้นคือเครื่องมือช่างไม้
กบไสไม้ สิ่ว เลื่อย ตลับหมึก ไม้ฉาก... เครื่องมือทั้งเล็กใหญ่ถูกวางเกลื่อนพื้น
ยังมีไม้หลายมัดกองอยู่ตรงมุมลาน ส่งกลิ่นหอมสดชื่นของขี้เลื่อย
เฉินเส้าอันมองเครื่องมือและกองไม้ที่เกลื่อนพื้น ก่อนอดถามไม่ได้ว่า «พี่โจว ของพวกนี้ที่ท่านซื้อมาเป็นอะไรบ้าง?»