ทุกคนเดินออกจากไร่ข้าวโพด แล้วเลียบคันนาไปกว่าร้อยก้าว ก่อนจะมาถึงแปลงพืชสีเขียวเตี้ย ๆ แห่งหนึ่ง
ต้นพืชเหล่านี้สูงเพียงระดับเข่า ใบเขียวเข้ม ลำต้นทอดเลื้อยไปบนพื้นดิน ดูธรรมดาสามัญอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับข้าวโพดต้นสูงใหญ่ที่อยู่ข้างกัน ยิ่งเห็นความแตกต่างชัดเจน
องค์หญิงเล่อหนิงเขย่งปลายเท้า ยืดคอมองแล้วมองอีก ทว่ากลับหาไม่พบผลที่ห้อยเต็มกิ่งดั่งมะเขือเทศ จึงอดถามอย่างสงสัยไม่ได้
“พ่อครัวหลวงเฉิน มันฝรั่งอยู่ที่ใดหรือ? เหตุใดข้าจึงมองไม่เห็น?”
เฉินเส้าอันย่อตัวลง ตบดินตรงปลายเท้าเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า
“มันฝรั่งอยู่ใต้ดินพ่ะย่ะค่ะ”
“อยู่ใต้ดินหรือ?” องค์หญิงเล่อหนิงเบิกตากว้าง ยกมือปิดปากด้วยความประหลาดใจ
“อ๊ะ! ของอร่อยชนิดอื่นล้วนเติบโตสูง ๆ ทั้งนั้น”
“มะเขือเทศห้อยอยู่บนเถา ข้าวโพดเติบโตอยู่บนลำต้น เหตุใดมันฝรั่งจึงมุดลงไปใต้ดินเล่า?”
“พอมันมุดลงไปใต้ดินแล้ว ข้าก็ดูเหมือนจะเก็บไม่ถึงสิ”
ถ้อยคำไร้เดียงสาของนางทำให้ทุกคนหัวเราะขึ้นมา
องค์รัชทายาทกลั้นหัวเราะไม่อยู่ จึงส่ายหน้ากล่าวว่า
“เล่อหนิง พืชแต่ละชนิดย่อมมีลักษณะเติบโตต่างกัน บ้างเติบโตบนดิน บ้างเติบโตใต้ดิน มีสิ่งใดน่าประหลาดใจกัน?”
องค์หญิงเล่อหนิงพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่ยังคงย่อตัวลง ตบดินบนพื้นอย่างสงสัย คล้ายอยากมองทะลุชั้นดินลงไปเห็นมันฝรั่งข้างใน
เฉินเส้าอันรับจอบจากมือผู้เฒ่าจาง เดินไปยังต้นกล้ามันฝรั่งต้นหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ขุดบริเวณใกล้รากอยู่หลายครั้ง
จอบพลิกดินร่วนขึ้นมา มันฝรั่งกลมเกลี้ยงหลายหัวก็กลิ้งออกจากดิน