เฉินเส้าอันหิ้วถุงผ้าสามใบออกมาจากเรือน ถุงเหล่านั้นไม่ใหญ่ ทว่าตุงแน่นทุกใบ
เขายกถุงไปวางข้างรถม้าหน้าประตู หงเป่าเข้ามาช่วยยกอีกแรง ก่อนลองชั่งน้ำหนักถุงหนึ่งแล้วถามอย่างสงสัยว่า “ข้างในใส่อะไรไว้หรือ?”
“เมล็ดพันธุ์พืชชนิดใหม่” เฉินเส้าอันตบถุงเบา ๆ พลางยิ้ม “คราวก่อนข้านำเมล็ดพริกกับถั่วลิสงมาให้พวกท่าน คราวนี้มีของสำคัญกว่านั้นอยู่หลายอย่าง”
หงเป่าตาเป็นประกาย “สำคัญกว่านั้นหรือ? เป็นของล้ำค่าอะไร?”
“ไปถึงที่นาแล้วค่อยบอกท่าน บอกยามนี้ท่านก็ไม่เข้าใจ” เฉินเส้าอันแสร้งทำเป็นลึกลับ ก่อนจัดวางถุงทั้งสามลงในรถม้าอย่างมั่นคง
ถุงทั้งสามใบไม่ใหญ่นัก แต่ละใบใส่หัวพันธุ์หรือเมล็ดพืชไว้ราว 20-30 ชั่ง
เฉินเส้าอันรู้ดีว่าคลังเสมือนของเขามีพื้นที่จำกัด จึงเก็บของได้ไม่มาก
ทว่าปริมาณเท่านี้กลับเหมาะสมยิ่ง เขาอ้างกับคนนอกว่าเมล็ดพันธุ์เหล่านี้เป็นของแปลกจากต่างแดน ซึ่งต้องเดินทางไกลนับพันลี้กว่าจะนำกลับมาได้ หากหอบกระสอบใหญ่สูงเท่าคนออกมา กลับดูไม่น่าเชื่อถือเสียมากกว่า
น้ำหนักเพียงเท่านี้ช่างสอดคล้องกับคำกล่าวที่ว่าพันธุ์พืชแปลกจากต่างแดนหามาได้ยากยิ่ง
ทั้งสองขึ้นรถม้า คนขับสะบัดแส้ รถม้าจึงเคลื่อนออกไปตามทางหลวงนอกเมือง เสียงล้อบดไปบนถนนดังครืดคราด
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าเลี้ยวเข้าสู่ทางดินเบื้องหน้าก็พลันเปิดกว้าง
ผืนนาต่อเนื่องสุดสายตาแผ่กว้างอยู่ใต้แสงแดดยามบ่าย คันนาและทางน้ำสลับไขว้กันอย่างเป็นระเบียบ พื้นที่ทั้งหมดมีไม่ต่ำกว่าร้อยหมู่