บทที่ 299 เทศกาลฉงหยาง
เทศกาลฉงหยางปีนี้ ท้องฟ้าสูงโปร่ง เมฆบางเบา สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดพาความสดชื่นมาให้
บนกำแพงวังมีดอกเบญจมาศเรียงรายอยู่ตามช่องกำแพง สีทองอร่ามกับสีขาวนวลแต่งแต้มสลับกัน เบ่งบานเต็มที่ท่ามกลางแสงตะวันแห่งฤดูใบไม้ร่วง
ไทเฮาทรงฉลองพระองค์สีม่วงอ่อนลายอายุยืน ประคองแขนสาวใช้ เดินขึ้นไปยังแท่นสูงทางทิศตะวันออกของกำแพงวังอย่างเชื่องช้า
ฮ่องเต้เสด็จตามหลังมาอย่างใกล้ชิด ฮองเฮา องค์รัชทายาท องค์หญิงเล่อหนิง พระสนมฮวา และคนอื่น ๆ ตามเสด็จมาเป็นลำดับ เหล่าขันทีและนางกำนัลยืนปรนนิบัติอยู่ห่าง ๆ
บนแท่นสูง ทัศนียภาพเบื้องหน้ากว้างไกลสุดสายตา
ไกลออกไปคือขุนเขาเขียวครามราวแต้มหมึก ใกล้เข้ามาคือบ้านเรือนนับพันนับหมื่นในเมืองหลินอัน ถนนตรอกซอกซอยพาดผ่านสลับกัน หลังคากระเบื้องเรียงซ้อนเป็นระเบียบ ควันจากเตาหุงต้มลอยขึ้นเป็นสาย ก่อนกลมกลืนไปกับเมฆบางเบาบนขอบฟ้า
สายลมอ่อนพัดผ่าน ทำให้จิตใจปลอดโปร่งเบิกบาน
ไทเฮาทอดพระเนตรไปไกล พลางมองขุนเขาและเมืองที่อยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มที่ห่างหายไปนานปรากฏบนพระพักตร์
“เทศกาลฉงหยางปีนี้ อากาศดีทีเดียว อัยเจียยังจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อน พอถึงเทศกาลฉงหยางก็จะขึ้นที่สูงชมทิวทัศน์ไกล ๆ ทุกปี บัดนี้อายุมากแล้ว กลับแทบไม่ได้ออกมาเดินเล่น”
เมื่อก่อนทุกเทศกาลฉงหยาง ไทเฮาจะเสด็จไปยังอารามนอกเมืองเพื่อขึ้นเขาชมทิวทัศน์ ทั้งยังได้กราบไหว้พระและขอพร
ทว่าช่วงนี้เมืองหลินอันวุ่นวายไปทั่ว เพราะกำลังตามจับมือสังหารจากเป่ยเยี่ยน บรรยากาศไม่สงบ พระองค์จึงทรงหาที่สูงในวังเพื่อทอดพระเนตรทิวทัศน์แทน นับว่าได้ประกอบพิธีตามธรรมเนียมแล้ว