เฉินเส้าอันเพิ่งกลับจากตำหนักฉางเล่อ ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ยังไม่ทันได้นั่งลงจิบน้ำ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากหน้าประตูเรือน ราวกับมีคนเหยียบกงล้อเพลิงพุ่งเข้ามา
เขาหันกลับไปมอง เห็นหงเป่าก้าวยาว ๆ บุกเข้ามา กล้ามเนื้อทั่วร่างสะท้อนประกายเหงื่ออยู่ใต้แสงตะวัน ดูคล้ายเพิ่งวิ่งมาจากลานฝึก เสื้อคลุมชั้นในเปียกชุ่มเหงื่อไปกว่าครึ่ง
“น้องเฉิน เร็วเข้า หาเหล้ามาให้ข้าสักหน่อย!”
หงเป่าพอเข้าประตูก็ร้องโหวกเหวก เสียงดังราวกับกำลังตะโกนสั่งการอยู่ในลานฝึก น้ำเสียงร้อนรนประหนึ่งไฟลนก้น
เฉินเส้าอันเห็นท่าทางเช่นนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ เขาหันไปหยิบไหเหล้าที่ยังไม่ได้เปิดออกมาจากตู้ด้วยท่าทีไม่เร่งร้อน แล้วยกขึ้นแกว่งในมือ
“เหล้าหมดอีกแล้วหรือ? มีอะไรให้ต้องร้อนใจ งดดื่มสักมื้อจะเป็นไรไป”
“ข้าร้อนใจอยู่!” หงเป่ารับไหเหล้ามา “อีกสามวันก็ถึงเทศกาลตวนอู่ พวกเราจะไปแข่งเรือมังกร เจ้าจูต้าฉางบอกว่าดื่มเหล้าสักหน่อยจะช่วยเรียกขวัญ พายเรือได้มีแรง”
“ข้าคิดแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล จึงมาขอเหล้าจากเจ้านี่แหละ”
เฉินเส้าอันกอดอก มองเขาพร้อมรอยยิ้ม
“เรียกขวัญหรือ? ระวังดื่มจนเมา ถึงตอนนั้นแม้แต่ไม้พายก็จับไม่มั่น เช่นนั้นก็ไม่ต้องแข่งแล้ว ตกน้ำไปเป็นอาหารปลาเสียเลย”
“ไม่หรอก พวกเราดื่มกันแค่จิบเดียว เรียกกำลังใจเท่านั้น” หงเป่ามีแววจริงจังในดวงตา “ดื่มแล้วทั่วร่างมีเรี่ยวแรง ถึงจะมีโอกาสเอาชนะพวกท่านพ่อของข้า”
เฉินเส้าอันเลิกคิ้ว “บิดาเจ้า? แม่ทัพหงฝูหรือ? พวกเจ้าจะแข่งเรือมังกรกับเขาหรือ?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” หงเป่าทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งยาวข้าง ๆ ตบต้นขาแล้วเล่าอย่างออกรส
“การแข่งขันเรือมังกรเทศกาลตวนอู่ครั้งนี้ มีเรือมังกรลงน้ำทั้งหมดห้าลำ กองทหารอวี่หลินส่งหนึ่งทีม ส่วนอีกสี่ค่ายก็ส่งค่ายละหนึ่งทีม”