โจวเฉวียนกำลังนั่งยองอยู่ข้างโต๊ะทำงานที่เพิ่งขึ้นรูป ในมือถือกบไสไม้ ก้มหน้าก้มตาปรับพื้นโต๊ะให้เรียบ
เมื่อเห็นเฉินเส้าอันเข้ามา เขาก็วางงานในมือลงทันที ก่อนเดินเข้าไปต้อนรับ “นายท่าน ท่านมาแล้ว!”
เฉินเส้าอันกวาดตามองไปรอบหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “งานคืบหน้าไม่เลวนี่”
โจวเฉวียนยิ้มกล่าว “ข้าเรียกช่างเก่ามาช่วยหลายคน ล้วนเป็นช่างไม้ฝีมือดีที่ทำงานกันมาสิบกว่าปีแล้ว ฝีมือไม่ต้องพูดถึง โครงตู้เสื้อผ้าทำเสร็จแล้ว กำลังทำบานประตูกับลิ้นชักกันอยู่ขอรับ”
เฉินเส้าอันพยักหน้า ก่อนพาเขาเดินไปด้านข้าง แล้วยื่นห่อผ้าให้ เมื่อเปิดออก ข้างในมีอุปกรณ์โลหะเงาวับอยู่หลายชุด เป็นของที่เขาซื้อมาจากระบบ
โจวเฉวียนหยิบบานพับขึ้นมาชุดหนึ่ง พลิกดูไปมาด้วยสีหน้างุนงง “นายท่าน นี่คือสิ่งใดหรือขอรับ?”
เฉินเส้าอันหยิบแผ่นไม้ขึ้นมา สอนโจวผู้เฒ่าใช้สกรูไม้ยึดบานพับแบบหน่วงแรงเข้ากับขอบแผ่นไม้ จากนั้นจึงยึดแผ่นไม้ขนาดใหญ่อีกแผ่นเข้ากับปลายอีกด้านของบานพับ ทำเป็นแบบจำลองบานตู้แบบง่าย ๆ ขึ้นมา
เขายื่นมือดึงบานตู้เปิดออก แล้วค่อย ๆ ผลักเบา ๆ
บานตู้ค่อย ๆ ปิดลงอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงกระแทกแม้แต่น้อย
ดวงตาของโจวเฉวียนเบิกกว้างขึ้นทันใด
เขาลองทำซ้ำอีกหลายครั้ง ทุกครั้งก็เป็นเช่นเดิม
เพียงผลักเบา ๆ บานตู้ก็ปิดลงอย่างช้า ๆ แนบสนิทและเงียบกริบ ไม่เหมือนตู้ที่เขาทำตามปกติเลย ยามปิดประตูมักส่งเสียง “ปัง” และเมื่อใช้ไปนานเข้าก็คลอน