หงเป่าชะงักงัน ก่อนจะเข้าใจขึ้นมา สีหน้าพลันย่ำแย่กว่าเดิม
เมื่อวานพวกเขาฝ่าวงล้อมออกมาทางประตูตะวันตกของเมืองหลินอัน แล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ หมายจะไปตามหาแม่ทัพหงฝูกับจูติ้งกั๋วทางเหนือ
หากผู้ไล่ล่ามาจากทางหลินอัน ก็ควรจะมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ถึงจะถูก
แต่กลุ่มควันฝุ่นนี้เห็นได้ชัดว่าพัดมาจากทางเหนืออันไกลโพ้น
“ไม่ใช่ผู้ไล่ล่าจากหลินอัน” หงเป่ากล่าวเสียงขรึม “พวกที่มาจากทางเหนือ...ไม่ก็กองกำลังที่โหวเตี้ยนหนานกับเหยียนซื่อฉงระดมมาอีกชุด หรือไม่ก็...”
“เจ้าก็มองให้ชัดเสียทีว่าคนพวกนั้นเป็นฝ่ายใด!” จูต้าฉางลุกขึ้นยืนเช่นกัน
หงเป่าร้อนใจจนโต้กลับไปว่า “ไกลเพียงนี้ ใครจะมองออกว่าเป็นศัตรูหรือมิตร?”
“รับไว้!”
เฉินเส้าอันตัดบทเขา พลิกมือคราหนึ่ง ก่อนหยิบของสีดำทะมึนออกมาจากความว่างเปล่า แล้วโยนไปทางหงเป่า
หงเป่ายื่นมือรับไว้ตามสัญชาตญาณ ก้มลงมองแล้วก็ชะงักงัน
มันเป็นสิ่งของประหลาด หนักอึ้งเมื่ออยู่ในมือ ไม่รู้ทำจากวัสดุใด
ท่อกลมสองท่อต่อขนานกัน ตัวอุปกรณ์ดำสนิท ผิวเรียบลื่น ปลายด้านหนึ่งใหญ่ อีกด้านเล็กกว่า มีแก้วแวววาวฝังอยู่เป็นวง
บนตัวท่อยังมีหน้าปัดสลักไว้ด้วยตัวเลขและเส้นหลายอัน ดูคล้ายกลไกอันประณีตชนิดหนึ่ง
“นี่มันอะไรกัน?” หงเป่าพลิกไปพลิกมา พิจารณาด้วยสีหน้างุนงง
เขาลองใช้นิ้วเคาะตัวท่อเบา ๆ เกิดเสียงทึบดังขึ้นเสียงหนึ่ง จากนั้นก็ยกไปดมใกล้จมูก
“กล้องส่องทางไกล!” เฉินเส้าอันหันไปเก็บอาหารบนพื้นแล้ว “แนบเข้ากับตา มองของที่อยู่ไกล ๆ ได้ชัดขึ้น”