ภายในห้องทรงพระอักษร เปลวเทียนไหวระริก เงาของคนทั้งสองทอดทับกันอยู่บนผนัง ให้บรรยากาศอบอุ่นและสงบสุข
ฮ่องเต้กุมมือพระสนมฮวา สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากฝ่ามือของนาง ในพระทัยพลันอ่อนโยนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก
กำลังจะตรัสบางอย่าง จู่ ๆ ก็ทรงรู้สึกถึงความผิดปกติ
เริ่มจากในท้องราวกับถูกใครคว้าบิด ความเจ็บปวดบิดเกร็งพลุ่งขึ้นมาจากกระเพาะจนพระขนงขมวดแน่น
จากนั้นแขนขาก็เริ่มอ่อนแรง ราวกับถูกใครสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด พระสติก็พร่าเลือน ภาพเบื้องหน้าซ้อนทับกันเป็นสองภาพ
รอยแย้มพระสรวลแข็งค้างอยู่บนพระพักตร์
สัญชาตญาณระแวดระวังของผู้ครองแผ่นดินพลันผุดขึ้นในพระทัย
พระองค์สะบัดมือพระสนมฮวาออกอย่างแรง ทว่าร่างกายกลับไม่อยู่ในอำนาจ ล้มเอนไปด้านหลัง กระแทกพนักเก้าอี้ดังอื้ออึง
พระเนตรเบิกกว้าง จ้องชามน้ำแกงโสมบนโต๊ะซึ่งดื่มไปแล้วครึ่งหนึ่งเขม็ง ก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองพระสนมฮวาอย่างไม่อยากเชื่อ
“น้ำแกงโสม…มีพิษ…” พระสุรเสียงแหบแห้งและอ่อนแรง ราวกับเค้นออกมาจากซอกฟัน พระเสโทเย็นผุดพราวทั่วพระนลาฏ ความเจ็บปวดในพระอุทรทวีความรุนแรงขึ้นเป็นระลอก
พระสนมฮวายืนนิ่งอยู่กับที่ บนใบหน้าไร้รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างเมื่อครู่แล้ว
“ฝ่าบาท พระโอษฐ์ของพระองค์นี่…” นางถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความเสียดายที่ยากจะบอกกล่าว
“นับแต่เฉินเส้าอันมา พระองค์ก็ยิ่งตะกละขึ้นทุกวัน”
“ขันทีที่ชิมพิษลองชิมไปคำหนึ่ง พระองค์ก็ทรงตำหนิว่ากินมากเกินไป ตรัสว่านั่นเป็นของพระองค์ ขันทีคู่ควรจะกินได้อย่างไร”
“พอชิมพิษนานเข้า พระองค์ก็ทรงรังเกียจว่าอาหารเย็นชืดไม่อร่อย รอไม่ไหวก็ทรงหยิบตะเกียบลงมือทันที”
“นานวันเข้า คนข้างล่างก็ชิมพิษอย่างขอไปที แตะริมฝีปากพอเป็นพิธีก็ถือว่าผ่านแล้ว”