หงเป่าเดินเข้าไปใกล้ แสร้งทำทีเป็นมองเขาทำงาน ทว่าแท้จริงแล้วกำลังสังเกตมือของอีกฝ่าย
เป็นดังที่เฉินเส้าอันกล่าวไว้ ตำแหน่งรอยด้านบนมือของคนผู้นี้ไม่ถูกต้อง เขาไม่ใช่ชาวนา แต่เป็นคนที่จับดาบกระบี่มานานหลายปี
หงเป่าไม่เอ่ยอะไร เพียงลอบเรียกผู้ติดตามฝีมือดีที่สุดมาหลายคน แล้วกระซิบสั่งการอยู่สองสามประโยค
คนเหล่านั้นแยกย้ายกันไปคนละทิศ ค่อย ๆ เข้าใกล้ชาวนาผู้นั้น ก่อตัวเป็นวงล้อม
จังหวะที่ชาวนาคนนั้นยืดตัวขึ้น เตรียมโยนมันเทศลงในตะกร้าไม้ไผ่ หงเป่าก็พุ่งเข้าใส่ทันที
เขาก้าวพรวดเข้าไป มือขวาคว้าข้อมืออีกฝ่ายไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ขณะเดียวกันมือซ้ายกดไหล่ไว้ เข่ากระแทกเข้าที่เอวด้านหลัง จากนั้นก็กดอีกฝ่ายลงกับพื้นอย่างรวดเร็วในคราวเดียว
«อย่าขยับ!» หงเป่าตวาดเสียงต่ำ
เหล่าทหารรอบข้างกรูกันเข้ามาทันที ชักดาบกระบี่ออกจากฝัก จ่อไปยังชาวนาที่ถูกกดอยู่บนพื้น
คนผู้นั้นดิ้นรนอยู่สองสามครั้ง ครั้นพบว่าไม่อาจหลุดจากแขนแข็งแกร่งของหงเป่าได้ ร่างกายก็พลันผ่อนคลายลง
หัวใจหงเป่ากระตุกวูบ ลอบร้องว่าแย่แล้ว ก่อนรีบยื่นมือไปง้างปากเขา
แต่ก็สายไปแล้ว มุมปากของคนผู้นั้นมีเลือดสีดำไหลซึม แววตาพลันเลื่อนลอย ร่างกระตุกสองครั้งแล้วก็แน่นิ่งไป
«บัดซบ!» หงเป่าสบถ พลางคลายมือแล้วลุกขึ้น ก่อนกลับไปรายงานฮ่องเต้
«ฝ่าบาท พบสายลับคนหนึ่งในไร่นา กระหม่อมจับกุมตัวไว้ได้แล้ว ทว่าคนผู้นี้กัดถุงพิษที่ซ่อนอยู่ในปาก กินยาพิษปลิดชีพตนเองไปแล้ว เป็นสายสืบจากเป่ยเยี่ยนอีกคนพ่ะย่ะค่ะ»
บรรยากาศครึกครื้นเมื่อครู่พลันเย็นเยียบลงในชั่วพริบตา
รอยยิ้มบนพระพักตร์ฮ่องเต้เลือนหาย แทนที่ด้วยความโกรธขึ้งอันหม่นมืด
พระองค์จ้องมองศพที่นอนอยู่บนพื้นไม่ไกล เลือดสีดำไหลจากมุมปาก แววพระเนตรเต็มไปด้วยโทสะที่แทบสะกดไว้ไม่อยู่