เฉาเต๋อไห่ถูกรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก เดินโซซัดโซเซตามฝีเท้าของอีกฝ่าย บนลำคอยังมีมีดสั้นคมวาวพาดอยู่ จึงไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ภายในไร่นา ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเฉาเต๋อไห่ถูกลากห่างออกไปเรื่อย ๆ ก็ร้อนพระทัยจนเดินวนอยู่กับที่ ก่อนตวาดใส่หงฝูว่า
“แม่ทัพหง รีบนำคนไปตามจับมาให้ได้ ต้องช่วยขันทีเฉากลับมาให้จงได้”
หงฝูประสานมือรับคำสั่ง “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย กระหม่อมจะนำทหารออกตามไปเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะช่วยขันทีเฉากลับมาอย่างปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”
เขาหันไปเรียกทหารฝีมือดีมาหนึ่งกอง แล้วเร่งฝีเท้าไล่ตามออกจากไร่นา
ทว่าในใจเขารู้ดีว่า สายลับเป่ยเยี่ยนผู้นั้นจับตัวประกันไปทั้งคน ทั้งยังได้มันเทศไปด้วย หากมุดเข้าไปในป่าลึกแล้ว จะจับตัวได้ง่ายดายเสียที่ไหน
ส่วนขันทีเฉา...ช่วยกลับมาได้ก็ดี หากช่วยไม่ได้ก็โทษเขาไม่ได้
แน่นอนว่าเรื่องนี้เขาทำได้เพียงคิดอยู่ในใจ ไม่มีทางพูดออกมาเด็ดขาด
ขันทีผอมลากเฉาเต๋อไห่ถอยลึกเข้าไปในป่า
ในป่ามีต้นไม้และเถาวัลย์หนาทึบ ใบไม้ผุใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงกรอบแกรบ
เขาลากเฉาเต๋อไห่เดินลัดเลาะอยู่ในป่าครู่หนึ่ง ครั้นเห็นว่าทหารที่ไล่ตามมายังตามไม่ทัน จึงค่อยผ่อนฝีเท้าลงและหอบหายใจเฮือกหนึ่ง
เฉาเต๋อไห่ถูกเขารัดคอมาตลอดทาง มีดสั้นยังคงจ่ออยู่ไม่ห่าง เขาหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรง เอ่ยเสียงสั่นว่า
“เจ้า...เจ้าต้องการอะไรกันแน่? เจ้าได้มันเทศไปแล้ว ปล่อยข้าไปได้แล้วกระมัง?”
ขันทีผอมแค่นหัวเราะ ไม่ตอบคำ
แน่นอนว่าเขาไม่มีทางปล่อยตัวอีกฝ่าย เฉาเต๋อไห่เป็นตัวประกันคนสำคัญที่สุดในมือเขา ขอเพียงคนผู้นี้ยังอยู่ในกำมือ ทหารแคว้นต้าฉีก็ไม่กล้าผลีผลาม