หลิ่วหย่าเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน “เพราะเหตุใด?”
เฉินเส้าอันมองนาง แววตาใต้แสงจันทร์อ่อนโยนเป็นพิเศษ น้ำเสียงก็แผ่วเบาลง
“เพราะวันนี้เป็นวันชีซี ที่แดนโพ้นทะเล ช็อกโกแลตมีความหมายพิเศษในวันแห่งความรัก หากมอบให้คนที่พึงใจ ก็หมายถึง ‘ข้าชอบเจ้า’”
มือของหลิ่วหย่าชะงักค้าง
นางก้มลงมองช็อกโกแลตประณีตงดงามในกล่องไม้ แล้วเงยหน้าขึ้นมองดวงตาเป็นประกายของเฉินเส้าอันใต้แสงจันทร์
นางมิได้เอ่ยวาจา ทว่าใบหน้ากลับแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จากพวงแก้มลามไปถึงใบหู แม้แต่ลำคอก็ยังแต้มด้วยสีชมพูจาง ๆ
นางก้มหน้าปิดกล่องไม้อย่างแผ่วเบา แล้วกอดไว้แนบอก น้ำเสียงเบาจนแทบไม่ต่างจากเสียงยุง “เช่นนั้น...เช่นนั้นข้าจะไม่ให้ผู้อื่นแล้ว”
เฉินเส้าอันเห็นท่าทางทั้งเขินอายทั้งกระอักกระอ่วนของนาง หัวใจก็อ่อนยวบประหนึ่งน้ำตาลที่ละลาย เขาไม่หยอกเย้านางอีก เพียงยิ้มพลางหยิบขนมกุ้ยฮวาขึ้นมากัดช้า ๆ
หลิ่วหย่ากอดกล่องไม้ไว้ ปลายนิ้วลูบขอบฝากล่องไปมา คล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง นางก็เปิดกล่องขึ้นมาอีกครั้ง หยิบช็อกโกแลตรูปกลมออกมาหนึ่งเม็ด แล้วรีบยัดเข้าปาก แก้มป่องขึ้นข้างหนึ่ง เคี้ยวสองสามคำ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แต่นางไม่มองเขา เอาแต่ก้มหน้าแอบยิ้มอยู่คนเดียว
เฉินเส้าอันเหลือบเห็นท่าทางเล็ก ๆ นั้น มุมปากแทบยกขึ้นจนหุบไม่ลง ทว่าบนใบหน้ากลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น