เฉินเส้าอันกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างไม่เร่งร้อน:
「เล่ากันว่า ในอดีตกาลมีพ่อครัวผู้หนึ่งฝีมือยอดเยี่ยม อาหารจานที่ถนัดที่สุดคือซุปซึ่งเคี่ยวจากวัตถุดิบล้ำค่าหลายชนิดอย่างช้า ๆ」
「ครั้งนั้นเขาอาศัยอยู่ในตรอกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ข้างบ้านพอดีเป็นวัด」
「วันหนึ่ง เขานำของชั้นดีอย่างหอยเป๋าฮื้อ ปลิงทะเล กระเพาะปลา หอยเชลล์แห้ง แฮม และไข่นกพิราบ ใส่ลงในหม้อน้ำซุปเข้มข้น ปิดฝาให้สนิท แล้วตั้งบนเตาใช้ไฟอ่อนเคี่ยวอย่างช้า ๆ」
「เคี่ยวอยู่นานถึงสองชั่วยาม น้ำซุปค่อย ๆ งวดเข้มข้น กลิ่นหอมก็เริ่มลอยลอดออกมาจากร่องหม้อทีละริ้ว」
「กลิ่นหอมนั้นยิ่งลอยยิ่งเข้มข้น จากห้องครัวข้ามกำแพงเรือน แล้วมุดเข้าไปในวัดข้างบ้าน」
「ขณะนั้นเหล่าภิกษุในวัดกำลังสวดพระสูตรอยู่ในวิหารใหญ่ จู่ ๆ ก็ได้กลิ่นหอมเข้มข้นที่ไม่เคยพบพานมาก่อน จิตใจของแต่ละคนพลันไม่สงบ สวดไปสวดมาก็ผิดทำนอง」
「สามเณรน้อยรูปหนึ่งทนไม่ไหวเป็นคนแรก วางไม้เคาะปลาแล้ววิ่งตามกลิ่นหอมไปถึงเชิงกำแพง」
「แต่กำแพงสูงเกินไป เขาจึงมองไม่เห็นว่าข้างบ้านกำลังทำสิ่งใด กลิ่นหอมนั้นลอยเข้าจมูกเป็นระลอก คันยุบยิบในใจราวกับถูกแมวข่วน」
เล่อหนิงฟังถึงตรงนี้ก็ร้อนใจจนแทรกขึ้นว่า 「แล้วจะทำอย่างไรเล่า?」
「ไม่ต้องร้อนใจ สามเณรน้อยมีวิธี เขากวาดตามองรอบ ๆ หาหินมาวางซ้อนกันสองสามก้อน ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนป่าย เพียงพริบตาก็ข้ามกำแพงเข้าไปในเรือนข้าง ๆ」
「ภิกษุรูปอื่นเห็นเขาปีนกำแพง ก็ทนนั่งนิ่งไม่ได้เช่นกัน วางไม้เคาะปลาแล้วปีนตามไป」
「แม้แต่เจ้าอาวาสก็ห้ามไม่อยู่—ที่จริงตัวเจ้าอาวาสเองก็ลอบสูดกลิ่นอยู่เงียบ ๆ」