ในงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของพระสนมฮวา ทุกคนกำลังลิ้มรสพระกระโดดกำแพง ภายในตำหนักมีเสียงชื่นชมดังไม่ขาดสาย ต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
ทว่ายามนี้เป็นกลางฤดูร้อน แม้ในตำหนักจะวางน้ำแข็งไว้หลายอ่าง แต่ผู้คนมากมายทำให้อากาศอบอ้าว ยิ่งซดน้ำแกงร้อนลงท้อง ไม่นานทุกคนก็เริ่มมีเหงื่อผุดพราย
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตรงขมับของฮ่องเต้ แต่พระองค์ก็ยังไม่ยอมวางช้อน เพียงตรัสขึ้นมาลอย ๆ ขณะซดน้ำแกงไปด้วยว่า
“น้ำแกงนี้รสชาติดี เพียงแต่ร้อนไปสักหน่อย”
นางกำนัลข้างพระวรกายรีบก้าวเข้ามา ถือพัดกลมโบกถวายอย่างแผ่วเบา
ฮองเฮาเองก็ร้อนจนพวงแก้มแดงระเรื่อ รับผ้าเช็ดหน้าจากนางกำนัลมาซับขมับ ทว่ายังคงซดน้ำแกงต่อคำแล้วคำเล่า เห็นได้ชัดว่าไม่อยากวางช้อน
พระสนมฮวายิ่งซดจนไรผมชื้นเหงื่อ แต่วันนี้นางเป็นเจ้าของวันเกิด ทั้งยังเป็นผู้เอ่ยปากขอดื่มน้ำแกงเอง ย่อมไม่อาจแสดงท่าทีอึดอัดแม้แต่น้อย ทำได้เพียงซดน้ำแกงไปพลาง ปล่อยให้นางกำนัลด้านหลังโบกพัดอย่างสุดกำลังไปพลาง
ผู้ที่ลำบากที่สุดเห็นจะเป็นเหล่านางกำนัล
นางกำนัลหลายคนยืนอยู่ด้านหลังนายของตน ต่างโบกพัดในมือไม่หยุด แขนล้าจนสั่นไปหมดแล้ว แต่ก็ไม่กล้าหยุด
เฉินเส้าอันยืนอยู่ตรงมุมตำหนัก สายตาเหลือบผ่านหลิ่วหยาไปโดยไม่ตั้งใจ
เห็นหลิ่วหยากำลังยืนอยู่ด้านหลังองค์หญิงเล่อหนิง มือทั้งสองจับพัดกลมไว้แน่น ตั้งใจโบกคลายร้อนให้องค์หญิงน้อย
เห็นได้ชัดว่าแขนของนางล้าแล้ว ความเร็วในการโบกพัดช้าลงกว่าตอนแรกมาก แต่ยังคงกัดฟันทน ทุกระยะหนึ่งก็ลอบเปลี่ยนมือ สะบัดแขนที่เมื่อยล้า ก่อนจะโบกพัดต่อ