ลอดผ่านช่องว่างระหว่างพุ่มไม้ไป มองเห็นทหารหลายนายเดินวนเวียนอยู่ไม่ไกล มือถือทวนยาวกับดาบคอยแหวกดงหญ้าสูงถึงเอว แล้วค่อย ๆ เดินค้นเข้ามาทีละก้าว
คนหนึ่งอยู่ห่างจากพุ่มไม้ที่พวกเขาซ่อนตัวเพียงสามสี่ก้าว แม้แต่โคลนที่เปื้อนรองเท้าบูตกับผลหญ้าเจ้าชู้ที่ติดอยู่ตรงปลายขากางเกงก็ยังมองเห็นชัดเจน
ขันทีผอมแทบอยากให้หัวใจหยุดเต้นไปเสีย
ทหารนายนั้นแหวกกอหญ้าออก แล้วกวาดตามองมาทางพวกเขา
หัวใจของขันทีผอมพลันเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ ทว่าสายตาของทหารนายนั้นไม่ได้หยุดอยู่ที่พุ่มไม้ซึ่งพวกเขาซ่อนตัวนานนัก เพียงกวาดมองแวบเดียวก็เบนไปทางอื่น แล้วเดินหน้าต่อ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
ขันทีผอมจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาได้ครึ่งหนึ่ง ร่างที่เกร็งเขม็งคลายลงเล็กน้อย
เขาหันไปมองเฉาเต๋อไห่ ชายชราผู้นี้เองก็มีสีหน้าราวกับรอดตายมาได้ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ในจังหวะนั้นเอง—
“ปุ๊ด—”
เสียงผายลมแหลมใสพลันดังสนั่นขึ้นกลางป่าอันเงียบสงัด
เสียงนั้นไม่ดังมากนัก ทว่ากลับแสบแก้วหูเป็นพิเศษในป่าลึกที่เงียบสนิท ราวกับก้อนหินถูกโยนลงในผืนน้ำนิ่ง เกิดระลอกคลื่นแผ่กระจายออกไปทีละวง
ขันทีผอมพลันหันขวับไปจ้องเฉาเต๋อไห่ ดวงตาเบิกกว้าง ในแววตาเต็มไปด้วยความเดือดดาลปนไม่อยากเชื่อ เขากดเสียงด่าทอว่า
“ขันทีเฒ่าตายยาก! ปิดปากเจ้าไว้แล้ว ข้างล่างยังไม่หยุดอีกหรือ? คิดจะเรียกทหารมาให้ได้ใช่หรือไม่ เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะฟันเจ้าตายด้วยดาบเดียว!”
เฉาเต๋อไห่มีสีหน้าคับข้องและไม่ได้รับความเป็นธรรมเต็มประดา