ฉันเป็นพ่อครัวหลวง สั่งเดลิเวอรีสักมื้อก็สมเหตุสมผลใช่ไหม

ตอนที่ 239 อยากตายให้รู้แล้วรู้รอด

7 นาที· 1.5K คำ

ขันทีร่างผอมก้มลงมอง ก็เห็นเป้ากางเกงของเฉาเต๋อไห่เปียกชุ่มเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็ว น้ำสีเหลืองไหลลงมาตามขากางเกง หยดลงบนพื้น

จากนั้นกลิ่นเหม็นรุนแรงยิ่งกว่าเมื่อครู่ถึงสิบเท่าก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า นั่นมิใช่เพียงกลิ่นตดธรรมดา หากเป็นสุดยอดกระบวนท่าสังหารที่ทั้งอุจจาระและปัสสาวะไหลทะลักออกมาพร้อมกัน

เฉาเต๋อไห่ตกใจจนขับถ่ายราดรดออกมาหมด ทั้งยังปล่อยเลอะอยู่ในเป้ากางเกง

ส่วนขันทีร่างผอมยังคงรัดตัวเฉาเต๋อไห่จากด้านหลัง ทั้งสองแนบชิดกันอย่างยิ่ง เมื่อเฉาเต๋อไห่ถ่ายออกมา จึงไม่ต่างจากถ่ายรดกางเกงของเขา

ขันทีร่างผอมรู้สึกเพียงว่าขาเปียกชื้น จากนั้นกลิ่นเหม็นสุดพรรณนาก็พุ่งตรงเข้าจมูก กลิ่นนั้นรุนแรงกว่าตดเมื่อครู่ถึงสิบเท่า ราวกับหมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าใส่ประสาทรับกลิ่นของเขาอย่างจัง

ขันทีร่างผอมถึงกับยืนตะลึงงัน

เขาก้มมองกางเกงเปียกชุ่มของตน ก่อนเงยหน้ามองเหล่าทหารที่ยืนอยู่ตรงหน้า ซึ่งต่างพากันปิดจมูก สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ความรู้สึกคลื่นเหียนที่บอกไม่ถูกพลันตีตื้นขึ้นมาจากกระเพาะ

ตลอดชีวิตที่ผ่านมา เขาฆ่าคนวางเพลิง ผ่านคมมีดและคลุกคลีอยู่กับความตาย ฉากเช่นใดบ้างที่ไม่เคยพบเห็น?

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่งตนจะถูกขันทีเฒ่าถ่ายอุจจาระรดกางเกง

“อ๊าก—”

ขันทีร่างผอมกรีดร้องแทบเสียสติ ราวกับสัมผัสถูกสิ่งที่น่าขยะแขยงอย่างยิ่ง เขาผลักเฉาเต๋อไห่ออกไปเต็มแรงทันที

เฉาเต๋อไห่ถูกผลักจนเซถลา ล้มคว่ำหน้ากระแทกพื้น

ทันทีที่ผลักคนออกไป ขันทีร่างผอมก็เสียใจขึ้นมา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป