ระหว่างที่ทุกคนกำลังสนทนากัน องค์ชายเจ็ดเซียวจิ่งอวี้ยืนอยู่ข้างพระสนมฮวา สายตาจับจ้องถ้วยบ๊วยแช่อิ่มด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เมื่อเห็นไทเฮาเสวยแล้วพยักหน้าชื่นชมไม่หยุด ทั้งยังเห็นองค์หญิงเล่อหนิงเสวยอย่างเอร็ดอร่อย ความอยากกินของเด็กน้อยก็พลันถูกกระตุ้นขึ้นมา
เขาฉวยจังหวะที่พระสนมฮวาไม่ทันสังเกต ค่อย ๆ ยื่นมือไปหยิบบ๊วยแช่อิ่มจากถ้วยหนึ่งเม็ด แล้วรีบยัดเข้าปาก
จากนั้นเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น
บ๊วยแช่อิ่มมีขนาดค่อนข้างใหญ่สำหรับเด็กวัยองค์ชายเจ็ด อีกทั้งเขายังอยากลิ้มรสจนอดใจไม่ไหว จึงยัดบ๊วยทั้งเม็ดเข้าปาก ก่อนจะทันได้เคี้ยว บ๊วยก็พลันติดอยู่ตรงลำคอ
ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มือเล็ก ๆ คว้าลำคอตนเอง ใบหน้าแดงก่ำ อยากไอแต่ก็ไอไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงอึกอัก พลางหมุนตัวอย่างลนลานอยู่กับที่สองรอบ ดูท่าจะล้มลงในอีกไม่ช้า
พระสนมฮวาได้ยินเสียงผิดปกติจึงหันไปมอง ครั้นเห็นภาพตรงหน้าก็แทบขวัญหนีดีฝ่อ
“อวี้เอ๋อร์! เจ้าเป็นอะไรไป?!”
“ใครก็ได้ มานี่เร็ว! หมอหลวงอยู่ที่ใด?!”
ผู้คนรอบข้างพลันแตกตื่นอลหม่าน ฮองเฮาลุกพรวดขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก “รีบตามหมอหลวงมา!”
องค์หญิงเล่อหนิงตกใจจนยกมือปิดปาก ขอบตาแดงก่ำขึ้นในทันใด
นางกำนัลหลายคนลนลานเข้ามาล้อม แต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าควรทำเช่นไร
พระสนมฮวาร้อนใจจนหยาดน้ำตาเอ่อคลอ โอบกอดองค์ชายเจ็ดพลางร้องไห้เสียงดัง “อวี้เอ๋อร์ อย่าทำให้เสด็จแม่ตกใจสิ”
ในช่วงคับขันนั้นเอง เฉินเส้าอันแหวกฝูงชนแล้วก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขากวาดตามองอาการขององค์ชายเจ็ด เห็นใบหน้าแดงก่ำ หายใจไม่ออก มือทั้งสองข้างกุมลำคอ จึงวินิจฉัยได้ทันทีว่ามีสิ่งแปลกปลอมอุดหลอดลม