ทุกคนพูดคุยพลางกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย
ฮองเฮาโปรดเนื้อเก้งย่างกับไก่ขอทานเป็นพิเศษ ส่วนพระสนมฮวาปากก็กล่าวว่า “มันเลี่ยนเกินไป” “กินมากไม่ไหว” ทว่าตะเกียบในมือกลับไม่หยุดพัก
องค์หญิงเล่อหนิงกินจนปากมันเยิ้ม ใบหน้าเล็กเปื้อนซอสกับผงยี่หร่าไปทั่ว ดูราวกับลูกแมวลายตัวน้อย
ขณะที่บรรยากาศกำลังครึกครื้น หงเป่าก็ย่องเข้ามาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
เขาชะโงกหน้าอยู่ไกล ๆ มองซ้ายมองขวาครู่หนึ่ง ก่อนฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจแทรกตัวมาอยู่ข้างเฉินเส้าอัน แล้วลดเสียงถามว่า
“น้องเฉิน ยังมีเหลืออีกหรือไม่? ข้ายุ่งอยู่ทางโน้นมาทั้งวัน แม้แต่น้ำร้อนสักอึกก็ยังไม่ได้ดื่ม...”
เห็นท่าทางน่าสงสารของเขาแล้ว เฉินเส้าอันก็อดหัวเราะไม่ได้
เขากวาดตามองรอบด้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจ จึงหยิบเนื้อหมูป่าย่างเสียบไม้สองสามไม้ที่ตั้งใจเก็บไว้ลงมาจากราวเหล็ก แล้วหยิบขากระต่ายย่างห่อใบบัวส่งให้หงเป่า
“พี่หงเก็บไว้เถิด หาที่ไม่มีคนแล้วค่อยกิน”
หงเป่าตาเป็นประกาย รับห่อใบบัวมาแล้วตบไหล่เฉินเส้าอัน “มีน้ำใจจริง ๆ คราวหน้าข้าจะเลี้ยงสุราเจ้า”
กล่าวจบ เขาก็ยัดห่อใบบัวไว้ในอกแล้วหลบไปนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ราวกับโจรย่องเบา
เฉินเส้าอันมองแผ่นหลังที่ดูราวกับกำลังย่องขโมยของของเขา ก่อนส่ายหน้าอย่างขบขัน
เขาหันกลับไปข้างเตาถ่าน เตรียมย่างเนื้อเสียบไม้ชุดถัดไป พลันเหลือบเห็นหลิ่วหยากำลังช่วยเหล่านางกำนัลเก็บชามกับจานบนโต๊ะอยู่ไม่ไกล
นางก้มหน้าตั้งใจเช็ดโต๊ะ เส้นผมที่ปรกหน้าผากปลิวไหวเบา ๆ ตามสายลมยามเย็น